Νεος Χημικος Ολοκληρωτισμος

Κοιταχτηκε στον καθρεφτη. Ποσες ωρες ειχε κοιμηθει, αληθεια; Ενιωθε το πρηξιμο να πιεζει ασφυκτικα το πισω των ματιων του και η θολη αντανακλαση στην ψυχρη επιφανεια του καθρεφτη μαρτυρουσε οτι σαπιζε στον υπνο παραπανω απο 15 ωρες. Παραπανω σιγουρα απ’οσες υπόσχονταν τα νεα υπνωτικα του χαπια. Θαυματουργα! Ευγνωμονουσε το Νεο Χημικο Ολοκληρωτισμο, που συμπεριλαμβανε τα υπνωτικα χαπακια στη λιστα με τα αναγκαια σκευασματα. Ενα μικροσκοπικο εξαγωνο χαπι, που εδινε εναν υπνο συνεχη, αταραχο για ωρες ολοκληρες. Χρειαζοταν να τα παιρνει μονο τρεις φορες το μηνα, οσες φορες δηλαδη του χρειαζοταν για να κοιμαται, συμφωνα με το Πρωτοκολλο Υπνου -ή και σε εκτακτες περιπτωσεις- μερικες ακομα, παντα υπο την αυστηρη επιβλεψη του Χημικου Εποπτη.

Ειχε την εντυπωση οτι αποκοιμηθηκε στην σκια εκεινων των δεντρων – πως τα λεγε, αραγε, ο παππους του;- πλατανια; πευκα; κατι τετοιο τελος παντων. Και θυμηθηκε τις ιστοριες του παππου του, που λεγε οτι οι ανθρωποι παλια μπορουσαν να αποκοιμηθουν χωρις ουσιες και χαπια, ακομα και στις σκιες των δεντρων, ακουγοντας νερα κελαρυστα, κατι σαν τις σημερινες ακολουθιες των χαλαρωτικων αριθμων, μηδεν, ενα, ενα, δυο, τρια, πεντε, οχτω, δεκατρια.. Ναι, ο παππους ελεγε ωραιες ιστοριες, αλλα ποτε δεν μπορεσε να καταλαβει πως μπορουσε να κοιμηθει απο μονος του χωρις ενδορυθμιστες θερμοτητας, χωρις τις πολυτιμες ακολουθιες αριθμων, χωρις ακομα υπνωτικα χαπια.

Ο παππους του, με τον οποιο μοιραζοταν το ιδιο παραξενο ονομα συλλαβων, σε αντιθεση με τα αριθμητικα ονοματα των υπολοιπων, ηταν μοναδικος στο ειδος του. Ο μοναδικος που μπορουσε να πεφτει για υπνο χωρις εξωτερικη βοηθεια και το πιο παραξενο, απο τους λιγους ισως, που μπορουσε να ταξιδευει στον υπνο του σε μερη γνωστα και αγνωστα με πυξιδα μιας ιδιαιτερης ικανοτητας που ο ιδιος ονομαζε Φαντασια. Του ‘χε ζητησει πολλες φορες να του εξηγησει πως δουλευει η Φαντασια ή ακομα εκεινα τα ταξιδια που ονομαζε Ονειρα, μα εκεινος χαμογελουσε με εκεινον τον τροπο που σε εκαναν να αισθανεσαι τα φαρμακα της Λυπης και κουνουσε το κεφαλι περα δωθε. Τοτε ηταν που σκεφτοταν οτι ο παππους τα ειχε πραγματικα χαμενα.

Ηταν, αλλωστε, ενας απο αυτους που αρνηθηκε να εμβολιαστει με τη Ρυθμιστικη Ψυχοεκδηλωτικη Ενδορφινη και ο μοναδικος που ισχυριζοταν οτι εβλεπε Ονειρα. Αυτο κι αν ηταν τρελλα! Αρνηθηκε να δεχτει τη Ζωογονο Ενεση και να ενσωματωθει στο Παγκοσμιο Προγραμμα Αθανασιας κι ετσι γερνουσε απελπιστικα γρηγορα. Ηλικιωνοταν μερα με τη μερα, χωρις ο χρονος να του δινει το παραμικρο περιθωριο. Και μια μερα πεθανε. Οσα Ενισχυτικα Σκεψης κι αν καταναλωνε, δεν μπορουσε να κατανοησει γιατι ενας ανθρωπος αρνιοταν την Αθανασια απο το φοβο μηπως σταματησει να ονειρευεται, απο το φοβο μηπως τα συναισθηματα σταματησουν να πηγαζουν απο αυτον τον ιδιο. Εξ’αλλου, οι Εποπτες ηταν κατηγορηματικοι σε αυτο: τα συναισθηματα θα εξακολουθησαν να υπαρχουν, αφου ειχαν δημιουργησει πολλαπλους συνδυασμους Φαρμακων και δεκαδες Πρωτοκολλα Συναισθηματικων Εκδηλωσεων, που εγγυοταν Εμπειριες ομοιες με τις αληθινες, αρκει να ειχες την καταλληλη αδεια. Μονο για τα Ονειρα δεν ειχαν καταφερρει τιποτα, αλλα η ελλειψη τους φαινοταν πραγματικα ασημαντη (σε σχεση με το τεραστιο οφελος του Προγραμματος).

Ομως ο παππους του πεθανε. Ειχαν περασει ηδη δυο μερες απο τη στιγμη που τον βρηκαν. Εμοιαζε να κοιμαται και οι Εξαϋλωτές σκεφτηκαν οτι παλι θα εκανε τα φανταστικα του ταξιδια, γιατι ειχε ενα τεραστιο χαμογελο σκαλωμενο στα χειλη του, πιο μεγαλο -ειπαν- ακομα κι απο αυτο που ο εγγονος του ειχε αποκτησει, οταν ειχε συλληφθει να εισπνεει τις Παρανομες Αναθυμιασεις, πολυ νεος ακομα…

Κοιταξε παλι τη μορφη του στον καθρεφτη. Ειχε κοιμηθει για τα καλα χτες βραδυ, μα τωρα τον ενοχλουσε ενας παραξενος βομβος στο μετωπο εκει που ξεκινουσαν να πεταγονται τα μαλλια του. Εμοιαζε σαν τα κυματα που ξεκινουσαν να διαπερνουν τον εγκεφαλο του μετα απο 500mg Ενισχυτικων Σκεψης, μα απ’οσο θυμοταν ειχε να καταναλωσει τετοια σκευασματα πανω απο ενα μηνα. Εμοιαζε ακομα σαν ενας γλυκος πονοκεφαλος που του ψιθυριζε οτι υπηρχε κατι τρομαχτικα μεγαλο στο μυαλο του παππου του και τωρα πια και στο δικο του. Κατι που εκανε τα Προγραμματα Συνασθηματων, τα μικροκυμματα Διαυγειας και τι Καψουλες Ηδονης να φανταζουν παιχνιδια τρελλων επιστημονων. Κατι που χλευαζε την Αθανασια, κοροιδευε το Νεο Χημικο Ολοκληρωτισμο και μετετρεπε τη ζωη σε ενα ανοητο αστειο.

Ξαφνικα χαμογελασε αυθορμητα. Χωρις την παραμικρη δοση ουσιων. το ‘βλεπε καθαρα στην εικονα που του αντιγυριζε ο καθρεφτης του. Το προσωπο του ζωγραφιστηκε με το ιδιο μελαγχολικο χαμογελο του παππου. Και μετα καταλαβε και λιγο πιο μετα θυμηθηκε τις ιστοριες του γερου. Παραμυθια απο αλλες εποχες, για Ηρωες, για Φιλους, για Πονο και Δακρυα. Παραμυθια για Ερωτες κι Αγαπες, τοτε που ακομα κι αυτη η Αγαπη δεν αποτελουσε μια ενοχλητικη παρενεργεια του Προγραμματος Εμπιστοσυνης. Ο παππους του ηταν καταπληκτος οταν ελεγε παραμυθια. Μα πεθανε πριν δυο μερες με εκεινο το λαμπερο χαμογελο στη γερασμενη του μορφη, ολοιδιο με αυτο που σχεδιαζοταν στα χειλη του οταν διηγουταν τον τροπο που οι ανθρωποι παλια τραγουδουσαν και χορευαν και γελουσαν κι εκλαιγαν κι αγαπουσαν και πεθαιναν.

Και καθως το δικο του χαμογελο μεταμορφωνοταν σε εκκωφαντικο γελιο, ξερασε σαν χειμμαρος ολα τα χαπια και ολες τις ουσιες που ειχε καταναλωσει ως τωρα, κοκκινα, γαλαζια, πρασινα, τετραγωνα, εξαγωνα, μικρα κια μεγαλα. Ενιωσε αναλαφρος, απαλαγμενος απο το βαρος των ουσιων, αερινος και διαφανος, να πλεει σε μια θαλασσα ζεστη, κατω απο εναν ηλιο που να προσπαθει να τρυπωσει ματαια πισω απο τα σφαλιστα του βλεφαρα. Τον βρηκαν μετα απο καμποσες ωρες να πλεει σε μια χρωματιστη, πηχτη λιμνη απο σωθικα, να γελαει κοροιδευτικα. Οι Εποπτες ισχυριστηκαν Συναισθηματικη Μολυνση και τον αναγκασαν να πιει περισσοτερα φαρμακα απο αυτα που ‘χε ξερασει. Ματαια, αρνηθηκε να ρουφηξει ο,τιδηποτε και το σωμα του απερριψε καθε ενεσιμο διαλυμα. Ετσι αναλαφρος βγηκε απο το ανοιγμα του παραθυρου και ανακατευτηκε με την επομενη πνοη του ανεμου.

..

Ο Παππους ξυπνησε αλαφιασμενος, γεματος δακρυα. Το ενιωθε. Ηταν το τελευταιο του ονειρο κι αφου αυτος ηταν ο τελευταιος Ονειρευτης, πιθανον να ηταν και το τελευταιο ολων των ανθρωπων. Ελαχιστο χρονο χρειαστηκε για να συνειδητοποιησει οτι εμοιαζε περισσοτερο με οραμα. Τοσο χρονο, οσο χρειαστηκε και η ψυχη του να σχεδιασει ενα λαμπρο χαμογελο στο προσωπο του καθως εβγαινε για να μπλεχτει με τα ονειρα του αγαπημενου του Εγγονου.

Την επομενη μερα οι Εποπτες πανηγυρισαν το θανατο του τελευταιου Ονειρευτη. Την ιδια μερα ο εγγονος του επεφτε σε ενα 15ωρο υπνο, παραπανω απο οσο, ισως, υπόσχονταν τα υπνωτικα του χαπια. Οταν ξυπνησε,

..κοιταχτηκε στον καθρεφτη. Ποσες ωρες ειχε κοιμηθει στ’αληθεια;