χρονικες αλληλουχιες

n645078988_1710654_8609i

Μαζι με πολλους ανθρωπους κι εγω, βρισκομαι να φοβαμαι το μελλον. Σκεφτομαι το αυριο και ολα αυτα τα τρομαχτικα και αγνωστα που μπορει να φερει και με πιανει μια τραγικη απαλεψιμοτητα…

Μετα κοντοστεκομαι καπως, παιρνω μια βαθια ανασα και τα σκεφτομαι ολα απο την αναποδη. Δεν χρειαζεται να με τρομαζει το αυριο, δεν εχει ερθει ακομα και αν νιωθω την αναγκη να τρομαζω για κατι καλυτερα να τρομαζω για το χτες και για το παρελθον μου.. Γιατι αυτο παει περασε και δεν αλλαζει. Δεν εχω καμια δυναμη και καμια επιρροη πανω του.. Εφυγε και κυλησε. Με αλλαξε, με σημαδεψε και παει..

Το αυριο ομως? Μα αυτο ειναι ολοτελα στα χερια μου, μπορω να το κανω οτι θελω. Να το περπατησω και να το ταξιδεψω προς οποια κατευθυνση θελω, με οποιοδηποτε κριτηριο. Τυχαιο, σαν ενα νομισμα που στριβω, σχεδιασμενο, σαν ενα προγραμμα σε υπολογιστη, ονειρεμενο, σαν τις βραδινες μου φαντασιες.. Οτιδηποτε θελησω και μπορεσω.. Και ξερω οτι δεν μπορω ολα, αλλα τοτε γιατι οχι τα περισσοτερα?

Το αυριο? Αναποφευχτο. Κι ο φοβος στα σιγουρα σταματαει εκει που ξεκιναει το αναποφευχτο..

ΥΓ. Το σημερα ειναι μια τεραστια υποθεση. Ολες οι λεξεις του κοσμου δεν φτανουν να περιγραψουν την γοητεια του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s