γνωριμιες

paul-gauguin21

Ειμαι αλητης. Ταξιδευω ολογυρα στον κοσμο και δεν αραζω πουθενα. Δεν αντεχω να σταθω μαλλον, πληττω με ολη αυτη την ακινησια. το κεφαλι μου μουδιαζει σαν να το πλακωνα με το κορμι μου ολη νυχτα σε εναν ατσαλο υπνο. Δεν υπαχει ζεν μεσα μου και οι κινεζοι θα με εδιωχναν με τις κλοτσιες ετσι και προσπαθουσα να εντρυφησω στην παναρχαια τεχνη τους ‘του τιποτα‘.

Κυκλογυριζω και περιπλανιεμαι, ποτε αυλος, ποτε σαρκινος. Φταινε τα αστρα ισως, πολλοι λενε, γιατι γεννηθηκα τον Γεναρη, οταν ζευγαρωναν οι γατες και ο ηλιος προβαλε σε αερινα ζωδια. Φταινε τα παιδικα μου χρονια αλλοι θα πουνε ή και για μερικους τα γονιδια. Τους κοιταω περιεργα. Δε φταιει τιποτα, απλα το διασκεδαζω.

Μεσα σόλη αυτη την εκρηκτικη παραζαλη, τη φασαρια και την ενεργεια, την αυπνια και την απολαυση, σε ειδα. Ηταν ενα παραξενο, μα εξαιρετικο πρωινο κι εσυ μια εξαιρετικη, μα παραξενη μορφη να φλερταρεις με τα κυματα. Ηταν περιεργο γιατι ηταν ενα πρωινο του χειμωνα και κανονικα (αν υπαρχει τετοιο πραγμα) η θεση σου θα ηταν σε στρωματα, κατω απο παπλωματα. Κι ομως εξαιρετικο γιατι αντι για δωματια, εσυ ησουν κοντα στη θαλασσα, εκει που τα κυματα διασκεδαζουν με τις αρμονικες τους. Εγω πως βρεθηκα εκει; Μα ειμαι αλητης και συχνα βρισκομαι σ’ απιθανα μερη.

Στεκοσουν σε μια αμμο υγρη που με δυσκολια θα περιεγραφα το χρωμα της, μα αν ειχε χρωμα ο τοκετος θα ηταν σιγουρα αυτο. Τα πραγματα γινοταν πιο παραξενα. Δεν το φανταζομαι, τ’ ορκιζομαι. Γιατι δεν στεκοσουν σε αυτο το διαστημικο  σκηνικο υγρων κι αερινων ρευστων, μα πρωταγωνιστουσες. Και ειμαι σιγουρος πια οτι γεννουσες, για αυτο και η αμμουδια ειχε παρει αυτο το χρωμα και ειχε γεμισει υγρα. Γεννουσες εναν παγανιστη χορο, με μια αλληλουχια ηλεκτρικων κινησεων. Συμφωνα με τη ωρα, ειχε οροσκοπο στον Αιγοκερω.

Το κεφαλι σου ειχε παρει φωτια. Μα οχι. Το κεφαλι σου ηταν μια φωτια απο παντα, Εστελνε σε καθε κινηση σταλες μαργαριταρια ολογυρα και σκορπουσε σπαταλα την ουσια του. Χορευες, εκει στην ακρη του κοσμου κι εγω σε παρατηρουσα να χορευεις με τα κυματα, με τον ηλιο που εβγαινε κι αυτος, με τον ουρανο που αλλαζε ζοφερος..

Πευκοβελονες μου τρυπανε το νου. Σταζει αιμα. Πεφτω λιποθυμος και κανενα φιλι δε με ξυπνα ξανα. Η μήπως μονο το δικο σου;

Λενε,

τα κρυα πρωινα με συννεφα μπορεις να ακουσεις την ησυχη ανασα μου.

Ταχα..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s