0. ανασα

Ειχα μια περιεργη αισθηση. Ο ανεμος φυσουσε με δυναμη στο προσωπο μου και μπερδευε τα μαλλια μου προς τα πισω.  Ειχα αποπροσανατολιστει για τα καλα  και ολο ανοιγα τα χερια μου σε μια ματαια προσπαθεια να κρατηθω. Απο τι; Μυριζε ομορφα παντως.

Και τοτε ηρθε η Ανασα και μ’ αγγιξε στον ωμο, ανεπαισθητα, απαλα καπως κι εγω συγκεντρωθηκα σε εκεινο το αγγιγμα για να αποφυγω τη ζαλη. Η Ανασα ειχε μαυρα μαλλια και της εριχνα ενα κεφαλι. Μυριζε ανθρωπιλα, οχι ασχημα, μα πραγματικα, σαν να εξατμιζοταν απο τους πορους της το αρωμα καθε ανθρωπου αυτης της γης. Ηταν υπεροχη οπως με κοιτουσε με το κεφαλι της ελαφρως ανασηκωμενο για να συναντησει την ευθεια των ματιων μου. Κολακευτηκα και ζαλιστηκα πιο πολυ.

Τι εχεις; ‘ αναρωτηθηκε και εκανε το αγγιγμα της πιο εντονο.

‘Νομιζω πως πεφτω‘, απαντησα φοβισμενος.

Τι νιωθεις, αγαπη μου;‘ . Μου ‘κλεισε το ματι, ενω το χερι της κατεβηκε προς την παλαμη μου αναζητωντας να μπλεχτει με τα δαχτυλα μου.

Προβληματιστηκα σχετικα με τη χρονικη στιγμη που διαλεξε να με φλερταρει, μα αποκριθηκα μπας και εβρισκα τη δυναμη να συγκροτηθω πισω στα κομματια μου.

Νιωθω τον ανεμο στο προσωπο μου, νιωθω τη νυχτα να με περικυκλωνει, νιωθω μια ωραια, υγρη μυρωδια και  νιωθω να κινουμαι με υπερβολικη ταχυτητα‘, απαντησα γρηγορα τα τεσσερα πραγματα που ενιωθα.

Μα εσυ δεν πεφτεις τοτε, μωρο μου. Πετας! Πετας μεσα στο σκοταδι του νυχτερινου ουρανου.’

Και λιγο πριν η Ανασα κοπει απο το κορμι μου αφηνοντας τα δαχτυλα μου, καταλαβα.

Δεν επεφτα, πετουσα κι ας ειχα παρει φωτια ολοκληρος. Και πετωντας με δυναμη προς τα κατω,  απολαυσα την ιλιγγιωδη γοητεια της πτωσης μου.

Δεν θυμαμαι πολλα. Νεα βαθια ανασα, καμμενα φτερα, μια μονιμη ζαλη. Ανοιξα τα ματια μεσα στη νυχτα και θα ορκιζομουν οτι καπου στο βαθος ακουγα ενα αλογο να καλπαζει προς το μερος μου.

(συνεχιζεται)
Advertisements

10 thoughts on “0. ανασα

  1. Τι μας χειαζεται βιολογικα,για να ζουμε;οξυγονο..δεν ειναι τυχαιο που μια δυο κ παραπανω ανασες σε κανουν να ζεις..Η Ανασα ειναι η Ζωη σου..κ η ζωη σου μονο μια ανασα! Με κανεις να αισθανομαι..κ να θελω να παρω μεσα μου τις πιο βαθειες ανασες της δικης μου ζωης!

  2. Ειναι τοσο περιεργο που το εθεσες βιολογικα.
    Γιατι βιολογικα αυτο που χρειαζεσαι για να ζησεις, ειναι στο τελος και αυτο που σε σκοτωνει… Φακινγκ τιμηματα!

  3. Δε λέω… υπέροχον το πόνημά σας, αλλά έκανα το λάθος να πατήσω πάνω στο (συνεχίζεται) και μ’ αυτό το ταξίδι στο χρόνο παραλίγο να φτάσω σε άλλο βλογ και να αφήσω σχόλιο στο facebook…

    😛

  4. san oneiro diko mou moiazei p eksatmizei apo t kormi mou ka8e stagona arwmatos ksexasmenh apo t prohgoumeno vrady,autes pou dn moirasa,.xwris kamia ais8hsh an8rwpias omws…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s