10. εφιαλτης

(συνεχεια απο Ενα Ογδοο)

Ανοιξα τα ματια μου μεσα στην παγερη νυχτα του Γεναρη. Μια λεπτη, ισορροπημενη ησυχια. Δεν την ταραξα με το σαλεμα μου, ακομα. Την αφουγκραστηκα. Το  Ενα Ογδοο, το ομορφο αλογο μου, εριχνε ρυθμικα τα κοιμισμενα του χνωτα στα κρυα τοιχωματα του προσκαιρου καταφυγιου μας. Η Λαιλαπα, το ζωηρο μου κυνηγοσκυλο, ηρεμη τωρα κοιμοταν στα ποδια μου. Πανεμορφη! Μια φωτια χαροπαλευε να στειλει ολη την ενεργεια κατι χοντρων ξυλων στο χωρο, καταδικασμενη στην αυτοκαταστροφη της. Μου φανηκε για μια στιγμη να μου μοιαζει.

Κινηθηκα προσεχτικα, σχεδον τελετουργικα, για να μην ταραξω τον υπνο κανενος. Μου πηρε καμποση ωρα, αλλα  -ευτυχως-  κανεις απο τους συντροφους μου δεν εδειξε να ενδιαφερεται για τις νυχτερινες μου ανησυχιες ή ακομα καλυτερα να ενοχλειται. Μου πηρε λιγη παραπανω ωρα να ανασκουμπωθω και να συρθω ως το εναστρο ανοιγμα, που ορισαμε αναποφευχτα για πορτα. Ενα στενο ανοιγμα  με ελαφρια κλιση προς τα πανω που αφηνε μονο να φανουν ο νυχτερινος ουρανος με κατι αστερια.

Και γεννηθηκα εκεινο το βραδυ του χειμωνα, σαν μεσα απο τη γη, χωρις αιματα και κλαματα, πολυ απλα και ησυχα. Βγηκα σε ενα ερημο και ολοτελα μοναχικο κοσμο, σκοτεινο, γεματο μακρινα και απο παλια πεθαμενα αστερια. Ανεπνευσα τον παγερο αερα, τυλιχτηκα καλυτερα στα ζεστα μου ρουχα και προχωρησα ευθεια προς το πουθενα.

Μονος μου.  Μακρυα απο ολα, μεσα στην κρυσταλλινη, κρυα νυχτα να αδειαζω απ’ολα, μηπως και κατορθωνα να  απαλλαγω απο τους εφιαλτες που ταραζανε τον υπνο μου καιρο τωρα. Πηρα βαθιες ανασες, ενιωσα ολο αυτο το ξεκαθαρο κρυο να μπαινει στα πνεμονια μου, να αντιδρα με τα μεσα μου ολα κι αναλογιστηκα ολα αυτα που με βασανιζαν.

Στον υπνο μου ειχα μια αισθηση πως ζουσα σε εναν αλλον κοσμο, φριχτα επαναλαμβανομενο, αβασταχτα μονοτονο. Χωρις τ’ αλογο μου να μου λεει ιστοριες καλπαζοντας, χωρις το κυνηγοσκυλο μου να παθιαζομαστε παρεα με τα θυραματα που βαζαμε στο ματι, χωρις περιπετειες, χωρις λαθη, χωρις πληγες, χωρις εμμονες, χωρις συγκινησεις. Χωρις παραξενους ανθρωπους, χωρις γοητευτικα πλασματα. Ονειρευομουν πως ζουσα σε εναν κοσμο χωρις φαντασια, χωρις χρωματα, χωρις αισθηματα, χωρις σχηματα. Σε ενα κοσμο που ξυπνουσα το πρωι, εκανα μια δουλεια, ζουσα αδιαφορα, επεφτα για υπνο και την επομενη μερα παλι απο την αρχη. Ονειρευομουν πως ζουσα σε εναν κοσμο αδιαφορο, απαθη, ασχημο. Ονειρευομουν εναν εφιαλτη και εγω -ενας ξεπεσμενος πριγκιπας- ξυπνουσα, στον κοσμο μου πια, ανησυχος και ταραγμενος. Και το μονο που ηθελα ηταν να μπηξω τα κλαματα.

Ξυπνησα με δακρυα. Ειδα στον υπνο μου πως ημουν ενας ξεπεσμενος πριγκιπας, με ενα ομορφο μαυρο αλογο κι ενα κοκκινο κυνηγοσκυλο που ονειρευοταν, σαν σε εφιαλτη, οτι ζουσε τη μονοτονη ζωη μου…

(συνεχιζεται)

Advertisements

5 thoughts on “10. εφιαλτης

  1. Γράφω ένα σχόλιο, πειθώμενος στην παραπλεύρως του κειμένου, αιωρούμενη παραίνεση:¨Γραψτε ενα σχόλιο¨.

    Στέκομαι λοιπόν στην όμορφη αποστροφή σας,
    περί της φωτιάς που χαροπαλεύει να διανείμει την ενέργεια των καυσόξυλων στο χώρο, καταδικασμένη σε αυτοκαταστροφή. Η οποία, (όπως επιπροσθέτως σημειώσατε μετερχόμενος μια εμπνευσμένη παρομοίωση), σας φάνηκε να σας μοιάζει.
    Θα ήθελα λοιπόν να σημειώσω ότι η εκτατική μεταβολή ενός θερμοδυναμικού συστήματος δεν αποτελεί ακριβώς καταστροφή του συστήματος. Παρά, (όπως οι δύο θεμελιώδεις νόμοι της θερμοδυναμικής μας διδάσκουν) τείνει να αυξάνει την αταξία του συστήματος. Η ροή θερμότητας, δηλαδή, εντός ενός κλειστού συστήματος αυξάνει το μέτρο αταξίας του.(Εφόσον βέβαια θεωρήσουμε ότι, εσείς, το άλογο σας, ο σκύλος σας, και η φωτιά σας αποτελείται ένα κλειστό ενιαίο σύστημα).
    Αυτό δε, το μετρο αταξίας, εκφράζεται από μια θερμοδυναμική εκτατική μεταβλητή, την γνωστή Εντροπία. Καταλήγοντας δηλαδή, θα ήθελα να πω ότι η τεθνεούσα φωτιά, δεν αυτοκαταστρέφεται, παρά αυξάνει την εντροπία της. Ομοίως και σεις δεν αυτοκαστρέφεστε,(ως σύστημα) αλλά αυξάνετε το μέτρο της αταξίας σας. Την εντροπία σας, δηλαδή.
    Γενικεύοντας: η αξιωματική φύση του μύθου που κάθε βλόγερ προβάλει, αυξάνει το μέτρο αβεβαιότητας του ισοπίθανου βαθμού αταξίας που μπορεί λάβει. :-)))

    • Κωστη εχετε παρα πολυ δικιο. Η εντροπια του συστηματος που περιγραφω -και πιο συγκεκριμενα συμφωνα με τον τριτο θερμοδυναμικο νομο- η ενθαλπια δεν καταστρεφεται ουσιαστικα, μα υποβιβαζεται σε μια ενεργειακη κατασταση απο την οποια δεν μπορει να ξεφυγει αν δεν καταναλωσει εργο μεγαλυτερο απο το ενεργειακο της περιεχομενο. Βεβαια αυτο ειναι δυνατον οσο υπαρχει ενεργειακο πλεονασμα, μα καποια στιγμη ολη η ενεργεια, λογω της αγαπημενης μας εντροπιας, θα μετατραπει σε θερμοτητα και τοτε θα επερθει ο θερμικος θανατος ή στην δικη μας περιπτωση η μονοτονια κι η βαρεμαρα. Χαιρομαι που αντιληφθηκατε τον κρυμμενο μου συλλογισμο μου στη συγκεκριμενη παρομοιωση. 🙂

  2. απαντώντας λοιπόν στην πρό(σ)κλησή σου για το σχολιασμό θα πρέπει να σου πω ότι σε καμία περίπτωση δεν έχουμε αυτοκαταστροφή κατά την καύση … οπότε ακολουθώντας τον συλλογισμό της παρομοίωσης … παύω να ανησυχώ και για τη δική σου πορεία!!! 🙂
    μακρυά από μας η μονοτονία, η αδιαφορία, η απάθεια … δεν τις έχουμε επιλέξει ποτέ συνοδοιπόρους … πάντα θα υπάρχει κάτι να μας ξυπνάει για να αντιλαμβανόμαστε ότι όποτε νοιώσαμε έτσι «ήταν απλά ένας εφιάλτης» … keep walking my friend!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s