12. ενα καταδικο μου κομματι ουρανιο τοξο (μερος πρωτο)

(συνεχεια απο αινω)

Η βροχη σταματησε τοσο ξαφνικα, οσο ξαφνικα ξεκινησε. Καθως προσπαθουσα να ξεδιπλωθω στο φρεσκοπλυμενο τοπιο, εχοντας το Ενα Ογδοο παντα στο πλαι μου, κατι παραξενα ομορφο μου τραβηξε το βλεμμα.

Μα αυτο ειναι ενα ολοκληρο Ουρανιο Τοξο!‘ αναφωνησα εκπληκτος.

Φτανει η ανοιξη θαρρω‘, μουρμουρισε το Ενα Ογδοο, ‘και ειναι αληθεια μεγαλη τυχη που μπορουμε να το δουμε ολοκληρο‘.

Τι λες; Παραβγαινουμε ως την δεξια ακρη του;‘ προκαλεσα το αλογο μου παιχνιδιαρικα.

Το Ενα Ογδοο γελασε τρανταχτα. ‘Δεν θα μπορουσα να φανταστω ποτε οτι ενας τυπος σαν εσενα θα καταφερνε  ποτε να με κερδισει σε εναν αγωνα τρεξιματος προς τη δεξια ακρη του Ουρανιου Τοξου‘, κι αρχισε να κλοτσαει τα μπροστινα του ποδια ετοιμο για την αναμετρηση.

Μπορει εσυ να κανεις τα μαγικα σου κολπα σου και να καλπαζεις πιο γρηγορα και απο τον ανεμο, αλλα μην ξεχνας οτι αυτη η ιστορια ειναι δικη μου και μπορω να κανω οτι θελω‘ και ευθυς βρεθηκα στη δεξια ακρη του τοξου μολις τρια λεπτα πριν φτασει αλαφιασμενο και ελαφρως λαχανιασμενο το Ενα Ογδοο, το περηφανο αλογο μου.

Ηταν σειρα μου να γελασω τρανταχτα. Λατρευω παντα να τον ξεγελαω με περιεργα μαγικα κολπα και μιας και αυτος ολο και κατι μαγικο σκαρωνει, δεν μπορεσε να μου θυμωσει. Μου εκλεισε το ενα απο τα δυο τεραστια του ματια συνομωτικα και ηρθε κοντα μου.

Ξερεις κατι; Παντα ηθελανα εχω καταδικο μου ενα κομματι ουρανιο τοξο. Λες να μπορεσουμε να το διπλωσουμε και να το κρατησουμε ολοδικο μας;‘ και αγγιξα τη δεξια ακρη απαλα, οπως ακριβως απαλα  χανοταν κι αυτο μεσα στα λευκα συννεφα.

Το Ενα Ογδοο προβληματιστηκε, ‘Μπορουμε σιγουρα να το διπλωσουμε, αλλα -στο λεω- ειναι πολυ δυσκολο να το κρατησεις ολοδικο σου. Ουτε μεχρι τη σπηλια μας, πισω, δεν θα καταφερεις να το πας.

Αυτο θα το χρειαστει να το δουμε‘, ειπα και αρχισα να τραβαω την ακρη του ουρανιου τοξου προς το μερος μου, ωσπου κουλουριαστηκε πολυχρωμο φιδι στο εδαφος μπρος μου. Μετα προσεχτικα, για να μην το σκισω, αρχισα να το διπλωνω στα δυο και μετα στα τεσσερα και μετα ξανα και ξανα μεχρι να γινει μια σελιδα Α4 και να χωρεσει στο σακιδιο που κουβαλαω  παντα στην πλατη μου.

Ημουν πολυ χαρουμενος. Επιτελους ειχα ενα ολοδικο μου κομματι ουρανιο τοξο στο σακιδιο της πλατης μου. ‘Οσο μπορουμε και πεταμε, αυτος ο κοσμος δεν εχει τελος‘, φωναξα ακομα πιο χαρουμενος και πηδησα στη ραχη του Ενος Ογδοου για να φυγουμε, οπως παντα με ορμη, προς το καταφυγιο μας..

(αυτο κι αν συνεχιζεται)

Advertisements

3 thoughts on “12. ενα καταδικο μου κομματι ουρανιο τοξο (μερος πρωτο)

  1. Εισαι τελικα ο αγαπημενος μου κλεφτης ουρανιων τοξων!
    Περιμενω εναγωνιως τη συνεχεια για να δω πως θα καταφερει και θ’αποδρασει απο το σακιδιο που παντα κουβαλας στην πλατη σου!
    Και ειμαι σιγουρη πως θα το κανει! Μην γελιεσαι, ειναι μερικα οντα που δε γινονται δικα μας ποτε…

    • Δεν μαρτυραω τιποτα ακομα. Αυτο θα χρειαστει να το δουμε.. 😉

      Αλλα κι εσυ, οπως το Ενα Ογδοο, μπορει να εχεις δικιο..

  2. Αυτό σου έλειπε, να μην το συνεχίσεις!

    Να σε κυνηγάμε μετά όλοι, με τα άλλα τα τόξα, τ’ «αληθινά»… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s