13. ενα καταδικο μου κομματι ουρανιο τοξο (μερος δευτερο)

συνεχεια απο ενα καταδικο μου κομματι ουρανιο τοξο (μερος πρωτο)

Με μια αιφνιδιαστικη κινηση παραταω κατω το σακιδιο μου. Μου φαινεται να σπαρταραει σαν σκυλι που μολις χτυπηθηκε απο αυτοκινητο, αλλα ειναι μονο το κομματι του Ουρανιου Τοξου μου, που προσπαθει ματαια να ξεφυγει απο την παραξενη φυλακη του. Δεν ασχολουμαι παραπανω. Τα Ουρανια Τοξα παντα βρισκουν τον τροπο να ελευθερωνται απο υγρους ουρανους, ταχα δεν θα τα καταφερει να ξεγλιστρησει απο μια τοσο ανοητη επινοηση οσο ενα σακος;

Απομακρυνομαι. Οταν ειμαι αποφσισμενος, δεν γυριζω το βλεμμα. Γιατι μπορει να δω κατι αλλο απο αυτο που θα ‘θελα ή περιμενω. Οπως τοτε που με παρατησε μια αγαπη  και κοντοσταθηκα, λυγισα και κοιταξα πισω, μονο για να τη δω να χανεται πιο γρηγορα και απο τον ανεμο με τα χερια στις τσεπες. Οχι, δεν γυριζω πισω. Ουτε καν μια κλεφτη ματια! Θα βρει το δρομο Του, θα μπλεχτει με τα χρωματα. Αυτο Του αξιζει και αλιμονο οχι να μπλεκεται με σκιες  ανθρωπινες κι ασημαντες. Σαν τη δικη μου.

Στο επομενο βημα ξεντυνομαι το δερμα μου. Ολη αυτη την διαφανα ροδαλη πετσα με τις επουλωμενες πληγες και τα μαυρα σχεδια απο παλιους πολεμους. Μαζι με τα σπαθια μου, τα μαχαιρια μου και τα λεπιδια μου. Μαζι με ολα αυτα που πιστευα οτι καποια στιγμη θα τα χρειαζομουν, μα μονο τωρα καταλαβαινω οτι δεν τα εχω καμια απολυτως αναγκη. Γιατι δεν ειναι τιποτα αλλο παρα κομματιασμενα θρυψαλα οσων εχω ζησει, ατσαλα σπασμενα και ακρως επικινδυνα. Δεν θελω να πληγωθω απο τα ιδια τα κομματια μου. Τα παραταω, ποδοπατημενα κοχυλια, διπλα σε ισοπεδωμενα αμμοκαστρα.

Καταβροχθιζω τ’αλογο μου. Οι δυνατες του σαρκες ξεσκισμενες αποφασιστικα, η μαυρη του χαιτη ανακατωμενη με πηγμενα αιματα κι εντοσθια. Το Ενα Ογδοο νεκρο, φαντασμα πια στο μυαλο μου. Νιωθω τον καλπασμο του στα μιλιγγια μου. Ρυθμικα ποδοβολητα στις ελικες του νου μου. Το Ενα Ογδοο Νεκρο! Το Νεκρο Ενα Ογδοο!

Ειμαι ακεραιος στο τωρα μου και στη στιγμη μου. Το αιμα μου πηζει σε ενα νεο αστραφτερο περιβλημα, που το ευλογω με λεξεις μυστικες κατω απο τ’αστρα με καθε γλυψιμο, με καθε γενναιο βημα. Ειμαι ολοκληρος. Χερια, ποδια, σωμα, κεφαλι. Και καρδια. Δεν επιπλεω υπτια, τρεχω με φορα ευθεια εξω. Σχιζω τα πιξελ της οθονης, γαντζωνω τα βρωμικα μου νυχια στον πηχτο καπνισμενο αερα  και ερχομαι κατα πανω μου, οχι μαινομενος, μα θριαμβευτης.

Και αυτο που ΠΙΣΤΕΥΩ οτι ειμαι, γινεται αυτο που ΕΙΜΑΙ.

Ενας παραξενος, φαντασιοπληκτος ταξιδευτης.

(συνεχιζεται)
Advertisements

5 thoughts on “13. ενα καταδικο μου κομματι ουρανιο τοξο (μερος δευτερο)

  1. Διαδραστικό παραμύθι είπες.

    Δε σ’ακούω μονάχα λοιπόν.
    Σε φαντάζομαι.

    Σε βλέπω.
    Εχεις σηκώσει τη θάλασσα που τόσο αγαπάς και την έκανες βωμό.
    Όχι αυτή της Γρίτσας.
    Όχι, σιγουρα όχι αυτή.
    Αυτή ειναι βρώμικη.
    Και πάνω στο βωμό σκοπεύεις να ξαπλώσεις κάτι πολύτιμό δικό σου που δε θες να λερωθεί.
    Ειδικά όχι τώρα! Την ύστατη στιγμή θες να φύγει όμορφο, περήφανο του Αλογο σου.
    Τόσο που να κάνει τ’αλλα Ζώα να φθονήσουν την εντυπωσικάκη του έξοδο.
    Είδικα αυτοί οι κύκνοι…Να καταπιούν το κύκνειο άσμα τους απ τη ντροπή.
    Και κανένα τραγούδι να μην ακουστεί την ώρα εκείνη.
    Γιατί θα πενθούμε,
    το φευγιό της Μουσικής Σου.

    Ούτε η Πλάκα είναι όμως.
    Αυτή είναι όμορφη.
    Την αγαπάς και δεν θες να την λερώσεις με πηγμενα αίματα και εντόσθια.
    Για να υπάρχει ατόφια & να την χαίρεσαι με τον εραστή σου, τον κύριο Αύγουστο.
    Είναι μια άλλη θάλασσα αυτή…
    Κάπου υφίσταται, δε ξέρω,
    στους κόλπους του υποσυνείδητου σου ίσως.
    Κοίτα βάθος από κάτω!
    Ετοιμό να πνίξει, να κρύψει όλα σου τα μυστικά και τα πάθη,
    εκεινα που δεν χρειάζεται να δουν οι άλλοι παραξενοι ταξιδευτές και εκείνα που δεν θες να ξαναντικρίσεις.
    <> ,
    είπες.

    Σε βλέπω.
    Σηκώνεις το στιλέτο και σχίζεις τον άηχο αέρα.
    Μ’ενα στυλ
    …άλλο πράγμα.
    Απόκοσμο,επαγγελματικο,τόσο ερεθιστικά τελεσίδικο.
    Τι να πω , τα αιχμηρά αντικείμενα ήταν πάντοτε το φόρτε σου!

    Σε παρακολουθώ ανελλιπώς.
    Το στιλέτο έχει σχεδόν μπήξει την μύτη του στη δυνατή σάρκα του Ενα Όγδοο.
    Για στάσου,
    από κάπου έρχεται ένα φως (αχ,πόσο πια σπινθηροβολούν τα μάτια σου;! )
    Το στιλέτο σου το αντανακλά…
    Για μια στιγμή, ποιό στιλέτο;
    Αυτό είναι ένα ολόχρυσο κλειδί του Σολ!
    Δήμιε, πόσο μ’εντυπωσιάζεις…

    Στο ξαναλέω, δε κρατιέμαι!
    Να ξερες με πόση χάρη φαινόσουν να κινείς το κοφτερό κλειδί του Σολ, σα να σου χει γίνει συνήθεια πια.
    Δήμιος των υπέροχων στιγμών σου, η δεύτερη σου φύση.
    Εσύ.
    Η απόκτηση της μαγικής μας ιδιότητας απαιτεί θυσίες μου χε πει κάποτε ένας περαστικός καβάλα σ’ένα Άλογο.
    Εσυ.

    Το Αλογο σου δεν υπάρχει πια.
    Είναι νεκρό το Ενα Όγδοο.
    Είναι το <> λοιπόν.
    Δεν θα μπορεί να τρέχει ελευθερο στα οροπέδια πλέον,
    παραμόνο στις έλικες του νου σου (εγωιστή, μας στερείς όμορφο θέαμα).
    Γι αυτο το κομμάτιασες έτσι προσεκτικά, για να χαθεί η ύπαρξη του μα όχι η ουσία του.
    Όχι τα μόρια του.
    Που γίναν πίξελ…

    Σε βλέπω.
    Στέκεις εκεί και λίγο σαν τον αιμοδιψή δήμιο, λίγο σα τον πολεμιστή σ’εμφύλιο που σκοτώνει αίμα του ,
    χαζεύεις τη θυσιά σου.
    Δε ξέρω πως νιώθεις Μέσα Σου,δεν μου παραχωρείς μια χαραμάδα να κοιτάξω (θα χρειαστεί να σε διαρρήξω ίσως) και απ το Εξω Σου δε μπορώ να κρίνω ασφαλώς.
    Πάντοτε εκπέμπεις : Παιδί,
    απ εκείνα τα ανέμελα.
    Η παράνοια και το παιχνίδι στο μεγαλείο τους:
    Θέλω να μου πεις τι νιώθεις,να μου το εξομολογηθείς, μα θέλω να τ’ανακαλύψω και μόνη μου.
    Θέλω να ξαφνιαστώ ξανα*

    Σε κοιτάζω συχεχώς.
    Δε ξεφεύγεις απ τη ματιά μου.
    Και καταλαβαίνω λίγα.
    Πως περιμένεις ας πούμε να χυθούν όλα αυτά τα κύματα μοριών μέσα σου.
    Καλά, όχι μορίων.
    Πίξελ, που σ’αρεσουν κιόλας 🙂
    Για να νιώσεις τον καλπασμό του Ενα Ογδοο στα μιλίγγια σου και να ξεκινήσεις ακέραιος πια το νέο σου ταξίδι…
    Και αν η πλημμυρίδα αργήσει , σιγα!!
    Λες και το χεις δύσκολο να πέσεις εσύ μαινόμενος πάνω στα Κύματα και στο πέρασμα σου να διαλύσεις κάτι μισογκρέμισμένα αμμόκαστρα που έφτιαξαν κάποτε οι Μεγάλοι ,
    τα »πρέπει» όλου του κόσμου!

    Προς τα που θα πας,
    αποφάσισες?
    Κοίτα τριγύρω.
    Μην επικαλείσαι την λογική και την συνείδηση σου, αστό το μυαλό σου. Αστο εκεί που βρίσκεται τώρα, χωμένο ανάμεσα στα σκέλια σου.
    Το βλέπεις;

    Κοίτα ψηλά.
    Βλέπεις τις πύλες?Ξέρεις που οδηγούν?
    Τι ρωτάω.
    Φυσικά και τις βλέπεις, φυσικά και ξέρεις που οδηγουν.
    Εσύ τις έχτισες εξάλλου.
    Διαυλοι επικοινωνίας μεταξύ σουρεαλιστικού & πραγματικού κόσμου ή διέξοδοι κινδύνου, σαν αυτές που ακολουθείς όταν καίγεται το κτίριο και συ τρέχεις και τρέχεις και δεν κοιτάς πίσω σου ποτέ.
    <>,
    είπες.

    Είναι οι πύλες που οδηγούν στους επόμενους προορισμούς σου πιστεύω.
    Γιατι τώρα να θυμάσαι πως είσαι ένας παράξενος και φαντασιόπληκτος ταξιδευτής και οφείλεις να οραματίζεσαι τέτοιους.
    Κάπου διάβασα ή κάποιος μου πε,
    δε θυμάμαι και δεν εχει σημασία,
    πως οδηγούν στον Πραγματικό Κόσμο.

    …Το τέρμα του σουρεαλιστικού κόσμου στον οποίο έπεσες και έχασες τ’Αλογο σου,το βλέπεις?
    Είναι εκεί ψηλά που βρίσκονται οι Πύλες.
    Στο ξανα είπα μήπως?
    Μπορεί ,
    δε θυμάμαι
    και δεν έχει σημασία.

    Ξερεις τι παρατήρησα μόλις?
    Την απουσία της σκιάς σου. Πολύ θέλω να την χαζέψω την σκιά σου.
    Είχες πει πως είναι μια ανθρώπινη και ασήμαντη σκιά.
    Μα εγώ δεν διακρίνω την ασημαντοσίνη σου.
    Ίσως γιατι δεν βλέπω την σκιά σου.
    Μα καλά, που πήγε ο Ήλιος να φέξει την αλήθεια σου,
    απαντησε μου!
    Τον κατάπιες μήπως?
    Δεν θα μου κανε εντύπωση…
    Λάμπεις ολόκληρος κάτι στιγμές.
    Αλλά μήπως ειν απλά 12 το μεσημέρι,
    έχεις τον ήλιο από πάνω σου και τσι με ξεγελάς Μικρέ?
    Μα τι λέω, εσύ δεν ξεγελάς.
    Δεν είναι του χαρακτήρα σου…

    Και το σκυλί δεξιά στα πόδια σου;
    Το βλέπεις;
    Μας κοιτάζει και απορεί,
    δεν το αδικώ.
    Θαρρώ πως ξέμεινε εκει από άλλο επεισόδιο και τώρα έχει κένα…

    Το βλέπω και σε βλέπω,
    ακόμη.
    Όταν τύχει να χουμε ίδια διάθεση, ας καθήσουμε παρέα να του εξηγήσουμε και δαύτου…

    http://www.e-steki.gr/showthread.php?t=16768
    [η 4η φωτογραφια, η ιστορια μου με χρώματα ]

    • Αυτο δεν ειναι σχολιο.. Ειναι ενα ποστ απο μονο του.. Και σταματηστε, νεαρα μου Αντιγονη, να δινετε τοσο απροκαλυπτα ο,τι με κοπο προσπαθω να τυλιξω στο μυστηριο.. Εξαιρετικη παρολα αυτα!

  2. Ω,σας ευχαριστώ κύριε Varanx!
    Και έχετε υπόψη σας πως ευθύνεστε εσείς -κυρίως- για το σχόλιο-ποστ και για το οτι είδα ξανά Φρακταλς*

    Υ.Γ Να σταματήσω…?
    Εγω δεν δίνω τίποτα.
    Τα Φρακταλς George ,
    τα Φρακταλς σου είναι μαρτυριάρικα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s