λευκο

sentoniaΑπλωσες μπρος μου ενα λευκο πανι και μου ειπες,  «Να η ψυχη μου! Ζωγραφισε την αγαπη σου.»

Εγω εκανα αυτο που ξερω να κανω καλυτερα. Εκλεισα τα ματια και ζωγραφισα με κοκκινα, εγραψα λεξεις, εφτυσα αιματα.

Κι ηταν αργα πια οταν ανοιξα τα ματια για να δω οτι τα κοκκινα μου  στο βροντο ζωγραφιζαν, οι λεξεις μου γραμμενες στα περιθωρια ηταν, τα αιματα μου κοντρα στον ανεμο ριγμενα.

Και με ματια ανοιχτα θυμηθηκα πως  φταιω εγω, που ‘μαι ονειρικος και σου ‘δινα ολα αυτα που δεν μπορουσες και δεν ηθελες να δεις. Με ματια ανοιχτα θυμηθηκα πως φταις κι εσυ που εισαι πραγματικος και δεν σου περασε απ’το νου να ξεδιπλωσεις ολο το λευκο πανι της ψυχης σου για να χωρεσεις την αγαπη μου.

Εφυγες αψυχο κορμι. Και το καθαρο πανι της ψυχης σου εμεινε να στεγνωνει στον ηλιο, μεχρι μια μερα να το παρει ο ανεμος…

Advertisements

κοκκινο

time-warp-2009_header_imageh1

Μπαινω μεσα. Σκοταδι, καπνοι, κατι κοκκινα φωτα αναβοσβηνουν. Δεν υπαρχει κανεις, δεν υπαρχω ουτε εγω. Στροβιλιζομαι, κατι ψυχες ή κατι φαντασματα. Σκιες. Φυγανε κι αυτες. Δεν υπαρχω.

Εικονες, σκεψεις και αισθηματα. Ανεμοστροβιλοι και φωτιες. Ζεσταινομαι, ιδρωνω, εξαυλωνομαι. Αιωρουμαι και μετα συμπυκνωνομαι. Αποσταγμα να τρεχω στα τοιχωματα του σκοταδιου. Κατι σταζει. Κατι κοκκινα φωτα αναβοσβηνουν. Εχω χαθει. Που βρισκομαι;

Κολαση. Δεν τρομαζω ουτε ενα δευτερο του λεπτου. Απολαμβανω. Το κεφαλι μου σε αλλο σημειο, πιο περα το σωμα μου, παρα ‘κει η καρδια μου πεταμενη. Διασκορπιστηκα, επεσε ολη η μουσικη πανω μου και σκεδασε το σωμα μου. Το κεφαλι μου ανοιγμενο, χερια ποδια σπασμενα, παρα ‘κει η καρδια μου πεταμενη.

Ειμαι χαμενος. Που μπαινει το κεφαλι; Που η καρδια; Τα βαζω τυχαια, οπου τυχει. Τσαλαπατημενα κι αμορφα ειναι, μια χαρα ταιριαζουν οπουδηποτε. Να ‘μαι!  Οριστε, υπαρχω…

Ανοιξαν ολες οι πληγες της ψυχης μου και τρεχουν αιματα ταυτοχρονα. Ποταμια, φωτα, ματια, φωτιες, σωματα, σκιες..

Επιπλεω στα κοκκινα κατακαθια της ψυχης μου, υπτια.

κιτρινο και καφε

giraffe_4

Το αγαπημενο μου ζωο ειναι η καμηλοπαρδαλη. Εχει κιτρινο χρωμα με καφε και ειναι πολυ ψηλη. Εχει πολυ ψηλα ποδια και εναν πολυ ψηλο λαιμο, για να φτανει και να τρωει τα φυλλα απο τα ψηλα δεντρα. Η καμηλοπαρδαλη εχει και μια μεγαλη γλωσσα και μια φορα ειχα δει να μασαει πολυ αστεια και να γλυφει τα αφτια της.

Θα ηθελα να εχω μια καμηλοπαρδαλη στην αυλη μου και καθε πρωι που παω στο σχολειο μου να την ταιζω και να τη χαιδευω. Οταν γυρναω, να την ταιζω παλι και να ανεβαινω στην  πλατη της με μια ξυλινη σκαλα και να βλεπω μαζι της τον κοσμο απο ψηλα. Το βραδυ θα την εβαζα να κοιμαται εξω απο το παραθυρο μου και θα την προσεχα να μην την κλεψουν. Θα την αγαπουσα πολυ και μια μερα θα πηγαιναμε παρεα στην Αφρικη.

Για την καμηλοπαρδαλη νιωθω υπεροχα!

Για μενα δεν ειμαι τοσο σιγουρος..