disposition

Je touche mon genou gauche à l’ interieur de ta jambe. Je laisse ma jambe tomber calme sur la tienne. Mon bras gauche embrasse ta nuque et se termine doucement sur ton sourcil endormi. Je caresse son bout en levant quelques poils. Je les compte. Une, deux, trois, quatre. J’arrête. Encore. Une, deux, trois, quatre.

Ma main droite s’emmêle avec ta main gauche sur mon ventre. Je compose une mélodie sur tes doigts. Calmement, aisément, simplement. Je plie ma jambe droite inconsciemment. Tout à la bonne place. Ma jambe sur ta jambe, ma main dans ta main et l’autre au bout de ton sourcil.

De cette manière, tu accordes avec moi. Inconsciemment, mais si consciemment. Ton souffle laisse ton âme avec rythme sur ma poitrine et il fait la cour à quelques poils là. Un mélange de ta côté aérienne avec ma côté terrestre.

Je ne respire pas. Je n’en ai plus besoin. J’absorbe ton souffle calme à travers le cordon ombilical de notre amour. Et je me trouve dans toi comme un fœtus en flottant dans cette sérénité nocturne.

Mes yeux ouverts. Ils ont démoli tout le plafond avec ses matières, toute la nuit avec ses étoiles et tout l’univers avec ses mondes. Juste toi et moi. Sur la ligne qui nous connecte, quatre poils enjouées, une mélodie improvisée et un seul souffle qui dansent.

Advertisements

ένα, δύο, τρία

τέντωσα μια δέσμη φεγγαρόφωτου σήμερα

από μένα ως το άπειρο

μόλις 237 μεθυσμένα βήματα

όχι τρεκλισμένα

πιο πολυ αποφασιστικά

σαν να χρειαζόταν να ισορροπήσω ανάμεσα σ’ αυτόν που υπήρξα μαζι σου και σ’αυτόν

που στ’αλήθεια είμαι

ντύθηκα τα ρούχα που φορούσα

όταν σε γνώρισα

μπας και νιώσω το βλέμμα σου γνώριμο

ψευδευαίσθηση της εντύπωσής μου

πάνω σου

τρελός

κάτω από άστρα λαμπερά σε σκοτεινούς ουρανούς

ένα, δύο, τρία, τέσσερα, βήματα και μετά

ένα, δύο, τρία, τέσσερα χαμόγελα

και ακόμα πιο μετά νύχτα

νύχτα να βαδίζω

χαμογελώντας έξω απ’το σπίτι σου

να μετρώ τα βήματα που κάποτε έκανες

για να φτάσεις στην αγκαλιά μου

όσα ακριβώς τα βήματα που χρειάστηκαν

ένα βράδυ

για ν’απομακρυνθείς

ν’ απομακρυνθείς

παράξενη και ξένη πια

σαν να μη μπόρεσες ποτέ

ποτέ να μετρήσεις την απόσταση της ανάσας μου

από το λαιμό σου

να εκμηδενίζεται

όπως εκμηδενίζεται το μέτρημα

των βημάτων μου

των βημάτων που μ’ έφεραν απόψε

εδώ

στη μοναξιά μου

<3

σ’ευχαριστω για το μαγικο σου αγγιγμα πανω στο κορμι μου, για το υγρο σου φιλι στο λαιμο μου, για τα διαμαντενια σου σαλια στα μουστακια μου.. σ’ευχαριστω για τον παραξενο τροπο που με κοιτας, για τον λιγωτικο τροπο που με χαιδευεις, για τον πονηρο τροπο που μου χαμογελας..

σ’ευχαριστω για τον ρυθμο που δινεις στη μερα μου, για τους ρυθμους που με σπρωχνεις να λικνιζομαι, για το ρυθμο που κανεις την καρδια μου να χτυπα.. σ’ευχαριστω για τις νυχτες που αποκοιμιεσαι στο πλαι μου, για τα πρωινα που ξυπνας διπλα μου, για τα μεσημερια κατω απ’τον ηλιο, διπλα στη θαλασσα, για τα απογευματα που με κρατας σφιχτα να μην κρυωνω πανω στη μηχανη..

σ’ευχαριστω για τα χαμογελα που σχεδιαζεις στο προσωπο μου, για τα ονειρα που σχεδιαζεις στο νου μου και τις ανατριχιλες που σχειδαζεις στο κορμι μου.. σ’ευχαριστω για κεινο το χασιμο στα φιλια σου, για κεινη τη ζαλη στον ερωτα σου και για κεινο το τρεμουλο στη φωνη μου καθε που ξεστομιζω το σ’αγαπω.. σ’ευχαριστω για τα ιχνη της μυρωδιας σου, τα ιχνη απ’τα ακροδαχτυλα σου, τα ιχνη της υπαρξης σου ολοκληρης πανω μου..

σ’ευχαριστω για τις στιγμες σου, τα λεπτα, τα δευτερολεπτα, τις ωρες σου, το χρονο σου, μαζι μου και χωρια μου.. σ’ευχαριστω για την τρελλα που με σπρωχνεις, για τη φορα που μου δινεις, για ολη την πνοη που σκορπας στη φαντασια μου.. σ’ευχαριστω για τις σιωπες σου, οταν πια ολα τα ‘χουμε πει, για τις ησυχες ανασες σου, οταν πια ολα τα ‘χουμε κανει..

σ’ευχαριστω, τελικα, που εγω διπλα σου δεν αισθανομαι παρα ενας απλος κι υπεροχος ανθρωπος, μαγεμενος -σαν ηρωας σε παραμυθι- απο σενα.