πρωινό ξύπνημα

Ξύπνησες με την Άνοιξη μπλεγμένη στα ανάκατα μαλλιά σου. Όλος ο ήλιος τρύπωνε από τα μισάνοιχτα μάτια σου ως τα αβυσσαλέα μέρη της καρδιάς σου, στάζοντας φως. Ανασάλεψες, σφάλισες τα μάτια γλυκά και χαμογέλασες ανυψώνοντας τις άκρες των χειλιών σου σε έκεινη τη συγκλονιστική καμπύλη με την οποία δεν θα πάψω ποτέ να είμαι ερωτευμένος.

Αντιστάθηκα να μη σε κατασπαράξω -θέε μου- και σκόρπισα τις αισθησείς μου στο αναστατωμένο μας δωμάτιο.  Χτεσινοβραδυνοί ψίθυροι αιωρήθηκαν ως το ταβάνι, ανακατεύτηκαν με τις αιμάτινες μυρωδιές των κορμιών μας και ταξίδεψαν στο σύμπαν μπαλόνια κόκκινα. Μέθυσα με τη σκέψη του ζωντανής σου σάρκας και συμπυκνώθηκα, ευθύς, σταλαγματιά να στάζω πάλι πλάι σου.

Τι να συμβαίνει πίσω από τα βλέφαρα σου τάχα;

Γουργούρισες κι έψαξες με το νυσταγμένο σου χέρι το πρόσωπό μου. Αφέθηκα σε έκεινο το μαγικό, ανεπαίσθητο άγγιγμα. Ήσυχος κι  ανήμπορος, ολότελα αφιερωμένος σ’ Εσένα. Με πλησίασες ξέροντας πάντα την ακριβή θέση των χειλιών μου. Σε φίλησα και είδα, πίσω απ’τα σφαλιστά σου βλέφαρα, να βλέπεις τον εαυτό μου καλύτερο, ομορφότερο , δυνατότερο. Με φίλησες και με μάτια κλειστά είδες να  βλέπω τη μορφή σου με αγάπη.

Και  τότε, η αγάπη ολόκληρη φτερούγισε ανάμεσά μας, τρεμούλιασε στο πάγωμα του χρόνου κι έγινε έρωτας ξανά και πάλι.

παραπονα

9-2

Ενα σπασμενο ποδαρι την ανοιξη μπορει να με φερει σε πολυ δυσκολη θεση. Με στελνει κατευθειαν στο παγκο να παρακολουθω απο κει το παιχνιδι. Δυσκολα εχω αναμειξη. Δεν πρωταγωνιστω, καθομαι απλα στην πολυθρονα μου και λεω ιστοριες, σαν παραξενος υπερηλικας μπροστα σε τζακι.

Θα χασω ολο αυτο το πρωιμο λουλουδιασμα και ολο αυτο το αιματοκυλισμα σε γυρες κι αλλεργιες. Δε θα αντιληφθω το σταδιακο ξαλαφρισμα των ρουχων και την παιχνιδιαρικη αποκαλυψη ολο και περισσοτερων κομματιων σαρκας. Δεν θα νιωσω τα παγερα ηλιουλουστα πρωινα, ουτε θα χαζεψω  τα κρυσταλλα της ατμοσφαιρας. Δε θα παρω χαμπαρι τα μικρα παιδια να παιζουν στους δρομους αφηνιασμενα, ουτε  καν τα μεγαλα παιδια να τρεχουν στα μπαρακια τρελλαμενα.

Δε θα ανοιξω το παραθυρο στο αυτοκινητο μου, ουτε θα ακουω τερμα μουσικες να αναστατωνω τον κοσμο στο περασμα μου. Δεν θα τα σπασω χορευοντας αναμεσα σας, ουτε προκειται να σας σκουντηξω στο δρομο τυχαια.

Δεν θα φλερταρω, ουτε θα ερωτευτω, δεν θα παιξω, δεν θα τρεξω, δεν θα αραξω στον ηλιο, αφου πρωτα παρατησω τη βαρετη δουλεια μου ξαφνικα και χωρις προφανη λογο.

Δε θα με συγκλονισουν μυρωδιες απο βρεγμενα χωματα κι ανθρωπινα αρωματα. Δε θα ξεμυτισω στον κοσμο, δε  θα μπλεχτω σε  ενδιαφερουσες παρεες, ουτε  θα παρασυρθω σε αλλοκοτες περιπετειες.

Δεν θα ειμαι εξω τη νυχτα να χαζευω ξαστεριες, ουτε θα προετοιμαζω  ξεφρενες αλητειες. Δεν θα περιπλανηθω, δεν θα κοντοσταθω, δεν θα χαθω κι ετσι, ουτε θα βρεθω.

Δεν θα κανω τιποτα απ’ολα αυτα, που για εσας ειναι τοσο ευκολα. Δεν μπορω να σας ακολουθησω και μαλλον θα σας καθυστερησω. Οποτε καντε μου τη χαρη κι αφηστε με εδω. Βγειτε, χορεψτε, ξεντυθειτε, παιξτε, φωναξτε, ταξιδεψτε, αγαπηστε, λιαστειτε, αλητεψτε, χαθειτε, τρελλαθειτε..

Θα τα πουμε σε ενα μηνα. Θα σας προλαβω τοτε..