πρωινο ξυπνημα

Ξυπνησες με την Ανοιξη μπλεγμενη στα ανακατα μαλλια σου. Ολος ο ηλιος τρυπωνε, απο τα μισανοιχτα ματια σου, ως τα αβυσσαλεα μερη της καρδιας σου σταζοντας φως. Ανασαλεψες, σφαλισες τα ματια και χαμογελασες ανυψωνοντας τις ακρες των χειλιων σου σε εκεινη τη συγκλονιστικη καμπυλη με την οποια δεν θα παψω ποτε να ειμαι ερωτευμενος.

Αντισταθηκα να μη σε κατασπαραξω -θεε μου- και σκορπισα τις αισθησεις μου στο αναστατωμενο μας δωματιο.  Χτεσινονυχτερινοι ψιθυροι αιωρηθηκαν ως το ταβανι, ανακατευτηκαν με τις αιματινες μυρωδιες των κορμιων μας και ταξιδεψαν στο συμπαν μπαλονια κοκκινα. Μεθυσα με τη σκεψη του ζωντανης σου σαρκας και συμπυκνωθηκα, ευθυς, σταλαγματια να σταζω παλι πλαι σου.

Τι να συμβαινει πισω απο τα βλεφαρα σου ταχα;

Γουργουρισες κι εψαξες με το νυσταγμενο σου χερι το προσωπο μου. Αφεθηκα σε εκεινο το μαγικο, ανεπαισθητο αγγιγμα. Ησυχος κι  ανημπορος, ολοτελα αφιερωμενος σ’ Εσενα. Με πλησιασες ξεροντας παντα την ακριβη θεση των χειλιων μου. Σε φιλησα και ειδα, πισω απ’τα σφαλιστα σου βλεφαρα, να βλεπεις τον εαυτο μου καλυτερο, ομορφοτερο , δυνατοτερο. Με φιλησες και με ματια κλειστα ειδες να  βλεπω τη μορφη σου με αγαπη.

Και  τοτε, η αγαπη ολοκληρη φτερουγισε αναμεσα μας, τρεμουλιασε στο παγωμα του χρονου κι εγινε ερωτας ξανα και παλι..

παραπονα

9-2

Ενα σπασμενο ποδαρι την ανοιξη μπορει να με φερει σε πολυ δυσκολη θεση. Με στελνει κατευθειαν στο παγκο να παρακολουθω απο κει το παιχνιδι. Δυσκολα εχω αναμειξη. Δεν πρωταγωνιστω, καθομαι απλα στην πολυθρονα μου και λεω ιστοριες, σαν παραξενος υπερηλικας μπροστα σε τζακι.

Θα χασω ολο αυτο το πρωιμο λουλουδιασμα και ολο αυτο το αιματοκυλισμα σε γυρες κι αλλεργιες. Δε θα αντιληφθω το σταδιακο ξαλαφρισμα των ρουχων και την παιχνιδιαρικη αποκαλυψη ολο και περισσοτερων κομματιων σαρκας. Δεν θα νιωσω τα παγερα ηλιουλουστα πρωινα, ουτε θα χαζεψω  τα κρυσταλλα της ατμοσφαιρας. Δε θα παρω χαμπαρι τα μικρα παιδια να παιζουν στους δρομους αφηνιασμενα, ουτε  καν τα μεγαλα παιδια να τρεχουν στα μπαρακια τρελλαμενα.

Δε θα ανοιξω το παραθυρο στο αυτοκινητο μου, ουτε θα ακουω τερμα μουσικες να αναστατωνω τον κοσμο στο περασμα μου. Δεν θα τα σπασω χορευοντας αναμεσα σας, ουτε προκειται να σας σκουντηξω στο δρομο τυχαια.

Δεν θα φλερταρω, ουτε θα ερωτευτω, δεν θα παιξω, δεν θα τρεξω, δεν θα αραξω στον ηλιο, αφου πρωτα παρατησω τη βαρετη δουλεια μου ξαφνικα και χωρις προφανη λογο.

Δε θα με συγκλονισουν μυρωδιες απο βρεγμενα χωματα κι ανθρωπινα αρωματα. Δε θα ξεμυτισω στον κοσμο, δε  θα μπλεχτω σε  ενδιαφερουσες παρεες, ουτε  θα παρασυρθω σε αλλοκοτες περιπετειες.

Δεν θα ειμαι εξω τη νυχτα να χαζευω ξαστεριες, ουτε θα προετοιμαζω  ξεφρενες αλητειες. Δεν θα περιπλανηθω, δεν θα κοντοσταθω, δεν θα χαθω κι ετσι, ουτε θα βρεθω.

Δεν θα κανω τιποτα απ’ολα αυτα, που για εσας ειναι τοσο ευκολα. Δεν μπορω να σας ακολουθησω και μαλλον θα σας καθυστερησω. Οποτε καντε μου τη χαρη κι αφηστε με εδω. Βγειτε, χορεψτε, ξεντυθειτε, παιξτε, φωναξτε, ταξιδεψτε, αγαπηστε, λιαστειτε, αλητεψτε, χαθειτε, τρελλαθειτε..

Θα τα πουμε σε ενα μηνα. Θα σας προλαβω τοτε..