<3

σ’ευχαριστω για το μαγικο σου αγγιγμα πανω στο κορμι μου, για το υγρο σου φιλι στο λαιμο μου, για τα διαμαντενια σου σαλια στα μουστακια μου.. σ’ευχαριστω για τον παραξενο τροπο που με κοιτας, για τον λιγωτικο τροπο που με χαιδευεις, για τον πονηρο τροπο που μου χαμογελας..

σ’ευχαριστω για τον ρυθμο που δινεις στη μερα μου, για τους ρυθμους που με σπρωχνεις να λικνιζομαι, για το ρυθμο που κανεις την καρδια μου να χτυπα.. σ’ευχαριστω για τις νυχτες που αποκοιμιεσαι στο πλαι μου, για τα πρωινα που ξυπνας διπλα μου, για τα μεσημερια κατω απ’τον ηλιο, διπλα στη θαλασσα, για τα απογευματα που με κρατας σφιχτα να μην κρυωνω πανω στη μηχανη..

σ’ευχαριστω για τα χαμογελα που σχεδιαζεις στο προσωπο μου, για τα ονειρα που σχεδιαζεις στο νου μου και τις ανατριχιλες που σχειδαζεις στο κορμι μου.. σ’ευχαριστω για κεινο το χασιμο στα φιλια σου, για κεινη τη ζαλη στον ερωτα σου και για κεινο το τρεμουλο στη φωνη μου καθε που ξεστομιζω το σ’αγαπω.. σ’ευχαριστω για τα ιχνη της μυρωδιας σου, τα ιχνη απ’τα ακροδαχτυλα σου, τα ιχνη της υπαρξης σου ολοκληρης πανω μου..

σ’ευχαριστω για τις στιγμες σου, τα λεπτα, τα δευτερολεπτα, τις ωρες σου, το χρονο σου, μαζι μου και χωρια μου.. σ’ευχαριστω για την τρελλα που με σπρωχνεις, για τη φορα που μου δινεις, για ολη την πνοη που σκορπας στη φαντασια μου.. σ’ευχαριστω για τις σιωπες σου, οταν πια ολα τα ‘χουμε πει, για τις ησυχες ανασες σου, οταν πια ολα τα ‘χουμε κανει..

σ’ευχαριστω, τελικα, που εγω διπλα σου δεν αισθανομαι παρα ενας απλος κι υπεροχος ανθρωπος, μαγεμενος -σαν ηρωας σε παραμυθι- απο σενα.

πρωινό ξύπνημα

Ξύπνησες με την Άνοιξη μπλεγμένη στα ανάκατα μαλλιά σου. Όλος ο ήλιος τρύπωνε από τα μισάνοιχτα μάτια σου ως τα αβυσσαλέα μέρη της καρδιάς σου, στάζοντας φως. Ανασάλεψες, σφάλισες τα μάτια γλυκά και χαμογέλασες ανυψώνοντας τις άκρες των χειλιών σου σε έκεινη τη συγκλονιστική καμπύλη με την οποία δεν θα πάψω ποτέ να είμαι ερωτευμένος.

Αντιστάθηκα να μη σε κατασπαράξω -θέε μου- και σκόρπισα τις αισθησείς μου στο αναστατωμένο μας δωμάτιο.  Χτεσινοβραδυνοί ψίθυροι αιωρήθηκαν ως το ταβάνι, ανακατεύτηκαν με τις αιμάτινες μυρωδιές των κορμιών μας και ταξίδεψαν στο σύμπαν μπαλόνια κόκκινα. Μέθυσα με τη σκέψη του ζωντανής σου σάρκας και συμπυκνώθηκα, ευθύς, σταλαγματιά να στάζω πάλι πλάι σου.

Τι να συμβαίνει πίσω από τα βλέφαρα σου τάχα;

Γουργούρισες κι έψαξες με το νυσταγμένο σου χέρι το πρόσωπό μου. Αφέθηκα σε έκεινο το μαγικό, ανεπαίσθητο άγγιγμα. Ήσυχος κι  ανήμπορος, ολότελα αφιερωμένος σ’ Εσένα. Με πλησίασες ξέροντας πάντα την ακριβή θέση των χειλιών μου. Σε φίλησα και είδα, πίσω απ’τα σφαλιστά σου βλέφαρα, να βλέπεις τον εαυτό μου καλύτερο, ομορφότερο , δυνατότερο. Με φίλησες και με μάτια κλειστά είδες να  βλέπω τη μορφή σου με αγάπη.

Και  τότε, η αγάπη ολόκληρη φτερούγισε ανάμεσά μας, τρεμούλιασε στο πάγωμα του χρόνου κι έγινε έρωτας ξανά και πάλι.

λευκο

sentoniaΑπλωσες μπρος μου ενα λευκο πανι και μου ειπες,  «Να η ψυχη μου! Ζωγραφισε την αγαπη σου.»

Εγω εκανα αυτο που ξερω να κανω καλυτερα. Εκλεισα τα ματια και ζωγραφισα με κοκκινα, εγραψα λεξεις, εφτυσα αιματα.

Κι ηταν αργα πια οταν ανοιξα τα ματια για να δω οτι τα κοκκινα μου  στο βροντο ζωγραφιζαν, οι λεξεις μου γραμμενες στα περιθωρια ηταν, τα αιματα μου κοντρα στον ανεμο ριγμενα.

Και με ματια ανοιχτα θυμηθηκα πως  φταιω εγω, που ‘μαι ονειρικος και σου ‘δινα ολα αυτα που δεν μπορουσες και δεν ηθελες να δεις. Με ματια ανοιχτα θυμηθηκα πως φταις κι εσυ που εισαι πραγματικος και δεν σου περασε απ’το νου να ξεδιπλωσεις ολο το λευκο πανι της ψυχης σου για να χωρεσεις την αγαπη μου.

Εφυγες αψυχο κορμι. Και το καθαρο πανι της ψυχης σου εμεινε να στεγνωνει στον ηλιο, μεχρι μια μερα να το παρει ο ανεμος…