<3

σ’ευχαριστω για το μαγικο σου αγγιγμα πανω στο κορμι μου, για το υγρο σου φιλι στο λαιμο μου, για τα διαμαντενια σου σαλια στα μουστακια μου.. σ’ευχαριστω για τον παραξενο τροπο που με κοιτας, για τον λιγωτικο τροπο που με χαιδευεις, για τον πονηρο τροπο που μου χαμογελας..

σ’ευχαριστω για τον ρυθμο που δινεις στη μερα μου, για τους ρυθμους που με σπρωχνεις να λικνιζομαι, για το ρυθμο που κανεις την καρδια μου να χτυπα.. σ’ευχαριστω για τις νυχτες που αποκοιμιεσαι στο πλαι μου, για τα πρωινα που ξυπνας διπλα μου, για τα μεσημερια κατω απ’τον ηλιο, διπλα στη θαλασσα, για τα απογευματα που με κρατας σφιχτα να μην κρυωνω πανω στη μηχανη..

σ’ευχαριστω για τα χαμογελα που σχεδιαζεις στο προσωπο μου, για τα ονειρα που σχεδιαζεις στο νου μου και τις ανατριχιλες που σχειδαζεις στο κορμι μου.. σ’ευχαριστω για κεινο το χασιμο στα φιλια σου, για κεινη τη ζαλη στον ερωτα σου και για κεινο το τρεμουλο στη φωνη μου καθε που ξεστομιζω το σ’αγαπω.. σ’ευχαριστω για τα ιχνη της μυρωδιας σου, τα ιχνη απ’τα ακροδαχτυλα σου, τα ιχνη της υπαρξης σου ολοκληρης πανω μου..

σ’ευχαριστω για τις στιγμες σου, τα λεπτα, τα δευτερολεπτα, τις ωρες σου, το χρονο σου, μαζι μου και χωρια μου.. σ’ευχαριστω για την τρελλα που με σπρωχνεις, για τη φορα που μου δινεις, για ολη την πνοη που σκορπας στη φαντασια μου.. σ’ευχαριστω για τις σιωπες σου, οταν πια ολα τα ‘χουμε πει, για τις ησυχες ανασες σου, οταν πια ολα τα ‘χουμε κανει..

σ’ευχαριστω, τελικα, που εγω διπλα σου δεν αισθανομαι παρα ενας απλος κι υπεροχος ανθρωπος, μαγεμενος -σαν ηρωας σε παραμυθι- απο σενα.

πρωινο ξυπνημα

Ξυπνησες με την Ανοιξη μπλεγμενη στα ανακατα μαλλια σου. Ολος ο ηλιος τρυπωνε, απο τα μισανοιχτα ματια σου, ως τα αβυσσαλεα μερη της καρδιας σου σταζοντας φως. Ανασαλεψες, σφαλισες τα ματια και χαμογελασες ανυψωνοντας τις ακρες των χειλιων σου σε εκεινη τη συγκλονιστικη καμπυλη με την οποια δεν θα παψω ποτε να ειμαι ερωτευμενος.

Αντισταθηκα να μη σε κατασπαραξω -θεε μου- και σκορπισα τις αισθησεις μου στο αναστατωμενο μας δωματιο.  Χτεσινονυχτερινοι ψιθυροι αιωρηθηκαν ως το ταβανι, ανακατευτηκαν με τις αιματινες μυρωδιες των κορμιων μας και ταξιδεψαν στο συμπαν μπαλονια κοκκινα. Μεθυσα με τη σκεψη του ζωντανης σου σαρκας και συμπυκνωθηκα, ευθυς, σταλαγματια να σταζω παλι πλαι σου.

Τι να συμβαινει πισω απο τα βλεφαρα σου ταχα;

Γουργουρισες κι εψαξες με το νυσταγμενο σου χερι το προσωπο μου. Αφεθηκα σε εκεινο το μαγικο, ανεπαισθητο αγγιγμα. Ησυχος κι  ανημπορος, ολοτελα αφιερωμενος σ’ Εσενα. Με πλησιασες ξεροντας παντα την ακριβη θεση των χειλιων μου. Σε φιλησα και ειδα, πισω απ’τα σφαλιστα σου βλεφαρα, να βλεπεις τον εαυτο μου καλυτερο, ομορφοτερο , δυνατοτερο. Με φιλησες και με ματια κλειστα ειδες να  βλεπω τη μορφη σου με αγαπη.

Και  τοτε, η αγαπη ολοκληρη φτερουγισε αναμεσα μας, τρεμουλιασε στο παγωμα του χρονου κι εγινε ερωτας ξανα και παλι..

λευκο

sentoniaΑπλωσες μπρος μου ενα λευκο πανι και μου ειπες,  «Να η ψυχη μου! Ζωγραφισε την αγαπη σου.»

Εγω εκανα αυτο που ξερω να κανω καλυτερα. Εκλεισα τα ματια και ζωγραφισα με κοκκινα, εγραψα λεξεις, εφτυσα αιματα.

Κι ηταν αργα πια οταν ανοιξα τα ματια για να δω οτι τα κοκκινα μου  στο βροντο ζωγραφιζαν, οι λεξεις μου γραμμενες στα περιθωρια ηταν, τα αιματα μου κοντρα στον ανεμο ριγμενα.

Και με ματια ανοιχτα θυμηθηκα πως  φταιω εγω, που ‘μαι ονειρικος και σου ‘δινα ολα αυτα που δεν μπορουσες και δεν ηθελες να δεις. Με ματια ανοιχτα θυμηθηκα πως φταις κι εσυ που εισαι πραγματικος και δεν σου περασε απ’το νου να ξεδιπλωσεις ολο το λευκο πανι της ψυχης σου για να χωρεσεις την αγαπη μου.

Εφυγες αψυχο κορμι. Και το καθαρο πανι της ψυχης σου εμεινε να στεγνωνει στον ηλιο, μεχρι μια μερα να το παρει ο ανεμος…