ένα, δύο, τρία

τέντωσα μια δέσμη φεγγαρόφωτου σήμερα

από μένα ως το άπειρο

μόλις 237 μεθυσμένα βήματα

όχι τρεκλισμένα

πιο πολυ αποφασιστικά

σαν να χρειαζόταν να ισορροπήσω ανάμεσα σ’ αυτόν που υπήρξα μαζι σου και σ’αυτόν

που στ’αλήθεια είμαι

ντύθηκα τα ρούχα που φορούσα

όταν σε γνώρισα

μπας και νιώσω το βλέμμα σου γνώριμο

ψευδευαίσθηση της εντύπωσής μου

πάνω σου

τρελός

κάτω από άστρα λαμπερά σε σκοτεινούς ουρανούς

ένα, δύο, τρία, τέσσερα, βήματα και μετά

ένα, δύο, τρία, τέσσερα χαμόγελα

και ακόμα πιο μετά νύχτα

νύχτα να βαδίζω

χαμογελώντας έξω απ’το σπίτι σου

να μετρώ τα βήματα που κάποτε έκανες

για να φτάσεις στην αγκαλιά μου

όσα ακριβώς τα βήματα που χρειάστηκαν

ένα βράδυ

για ν’απομακρυνθείς

ν’ απομακρυνθείς

παράξενη και ξένη πια

σαν να μη μπόρεσες ποτέ

ποτέ να μετρήσεις την απόσταση της ανάσας μου

από το λαιμό σου

να εκμηδενίζεται

όπως εκμηδενίζεται το μέτρημα

των βημάτων μου

των βημάτων που μ’ έφεραν απόψε

εδώ

στη μοναξιά μου