3. νυχτα πρωτη

33_15_10-fire-flame-texture_web

(συνεχεια απο κυνηγι)

Το Ενα Ογδοο, το συνηθως δαιμονισμενο αλογο μου, ηταν αλλοκοτα ηρεμο αυτο το βραδυ. Μουρμουριζε τραγουδια για τον παραδεισο του, για ακριβους λαιμους κι αλλα ακατανοητα σε μενα. Χαιδεψα ηρεμα τη μουσουδα του και καπως αναθερεψε. Το καθησυχασα, λιγο βιαστικα οφειλω να πω, και ανταλαξαμε υποσχεσεις για την αυριανη μερα. Η Λαιλαπα κι αυτη, βαριεστημενη καπως, κουλουριαστηκε στα ποδια μου κουρασμενη απο τα παιχνιδια της και τα περα δωθε της στη μερα. Την ηρεμησα καθως συντονιζα την ανασα μου με τη δικη της. Καθε εμμονη εξαφανιστηκε κι εμεινε μονο μια θολη σκεψη, ασαφης κι ονειρικη.

Αραξα κι εγω μπροστα στην παγερη φλογα του υπολογιστη μου. Ανακατεψα τα πληκτρα και εμεινα να χαζευω και να μαντευω εικονες απο αλλους κοσμους. Η νυχτα ζεστη, μα ο ουρανος της γεματος αερινους θυσανους. Τ’αστρα σιωπηλα ή τουλαχιστον δεν μπορουσα να ακουσω τα λογια τους μεσα απ’ολα αυτα τα συννεφιασμενα πεπλα.

Αλλα μεσα στη σιωπη ηρθαν τα λογια της αλεπους, ανακατεμενα με το αερακι. Ή ετσι νομισα. Κι η κουβεντα μας πηγε καπως ετσι:

– Τι ειναι το Ενα Ογδοο;

– Το αλογο μου. Ετσι το φωναζω. Ενας πριγκηπας χρειαζεται κι ενα αλογο, δεν νομιζεις;

– Οι πριγκηπες εχουν και πυργο.. Ή κι εναν ολοκληρο πλανητη καποιες φορες. Εσυ εχεις πλανητη;

– Οχι, δεν εχω ουτε πλανητη, ουτε πυργο. Το σπιτι μου ειναι μια γραμμη σε ενα σημειο του κορμιου. Αυτο ψαχνω κι εκει θελω να φτασω. Προς το παρον εχω ενα σκυλο κι ενα αλογο.

– Τι χρωμα ειναι το αλογο σου;

– Μαυρο.

– Οι πριγκηπες εχουν συνηθως ασπρα αλογα.

– Οι συνηθισμενοι πριγκηπες. Μα εγω ειμαι ξεπεσμενος και χαμενος.

– Νομιζεις πως εισαι. Για ‘μενα δεν εισαι.

– Εσυ δειχνεις τους καλους σου τροπους, Αλεπου. Γιατι εισαι φιλοξενουμενη στη σκεψη μου.

– Η’ μηπως εσυ εισαι εισαι επισκεπτης του δικου μου δασους;

– Δεν εχω βρει ακομα το δασος σου, Αλεπου. Εισαι πολυ πονηρη για να αφησεις κατι τετοιο να συμβει τοσο ευκολα. Κι εγω ειμαι ξεπεσμενος πριγκηπας, οποτε οταν το βρω, δεν θα χρειαστει να δειχνω τους καλους μου τροπους. Μη ξεχνας πως σε κυνηγαω..

– Εχουμε πολεμο λοιπον..

– Ή ερωτα. Οπως και να ‘χει ολα επιτρεπονται.

– Στον πολεμο χρειαζεται πολυ καλη αμυνα για να κερδισεις κι η πονηρια μου ειναι αμυνα.

– Κι η δικη μου επιθεση..

– Ναι, αλλα οποιος ξεκιναει την επιθεση συνηθως χανει τον πολεμο.

– Ευτυχως δεν ειμαι συνηθισμενος πριγκηπας. Αλλιως θα ‘χα χασει ηδη.

Η Αλεπου γελασε κι απομακρυνθηκε.  Το γελιο της αναδευσε τα ονειρα μου. Ειχα αποκοιμηθει. ‘Αυριο’ προλαβα να σκεφτω..

(συνεχιζεται)
Advertisements

χυλοπιτες με φραουλες

vivir

Αυτη: Στειλε μου τον αριθμο του τηλεφωνου σου!

‘Εξηντα εννια σαραντα κατι’ αρχισα να γραφω και ο διαολογος μας μετα πηγε καπως ετσι:

Εγω:  Στειλε μου την καρδια σου!

Αυτη: Ποτέ!!!

Εγω: Θα χρειστει να στην κλεψω τότε.

Αυτη: Ε τοτε, σε αυτην την περιπτωση, στη στέλνω.

Μου ‘στειλε μια τουρτα φραουλα σε σχημα καρδιας και μια καρτα στα γαλλικα.

Δεν ξερω γαλλικα.