χειρομαντειες

palmistry

Ας υποθεσω οτι η ζωη ειναι γραμμενη στις γραμμες του χεριου μου. Καποιος που ξερει απο αυτα και τα διαβαζει διαισθητικα και μαγικα καπως, θα μου πει πολλα σαν αυτα:

Εχεις μια μεγαλη ζωη γεματη εντονες συγκινησεις και βασανα, γιατι η γραμμη της ζωης στο αριστερο μου χερι ειναι στα αληθεια μεγαλη και χαρασει την παλαμη μου βαθια. Μετα θα μου πει οτι ειμαι ερωτικος πολυ, γιατι εχω μια αφροδισια γραμμη που δεν την εχουν πολλοι, αλλα ειμαι μοναχικος και τα συναισθηματα μου δεν βρισκουν ανταποκριση ή τουλαχιστον την ανταποκριση που θα θελα, γιατι οι αντιστοιχες γραμμες δεν διασταυρωνονται πουθενα. Ακομα θα μου πει οτι θα εχω και προβληματα με την καρδια μου και διαφορα αλλα προβληματα υγειας, οποτε καλο θα ειναι να προσεχω. Τελος, θα μου πει οτι ειμαι ισορροπημενος, αν και πολλες φορες ενθουσιωδης, επικοινωνιακος και τελειως πονηρος.

Εγω απο την αλλη τα πιστευω ολα αυτα. Οχι με εκεινον τον μαγικο τροπο, μα με το τροπο της δικης μου μυστικης μαγειας. Κι εξηγουμαι:

Η ζωη μου ειναι σιγουρα μεγαλη, οχι σε μηκος, δε με απασχολουν κατι τετοια μονοδιαστατα μεγεθη, ουτε σε σημασια, δεν ειμαι μεγαλομανης. Ειναι μεγαλη σε στιγμες ομορφες, ασχημες, βαρετες, μικρες, νευριασμενες, αγαπημενες, μετεωρες, αιωνιες, φευγαλεες, θυμωμενες, ερωτευμενες, απογοητευμενες, πετυχημενες, ακυρες, συντομες, ζεστες, αρωματικες, προβληματισμενες, προβληματικες, μυστηριες και μαγικες, εντονες και τοσο υπεροχα βασανιστικες.

Αυτο που ειναι χαραγμενο στο χερι μου για την αγαπη και τους ερωτες ειναι και βαθια, τελειως βαθια, χαραγμενο και στην ψυχη μου. Γιατι ο πονος και η μοναξια στην ζωη πηγαζει απο το γεγονος οτι περιμενουμε να μας αγαπανε οπως εμεις θα θελαμε και οχι οπως θα επρεπε να εκφραζεται η αγαπη. Δηλαδη ελευθερα, χωρις περιορισμους, ωθωντας μας με τη δυναμη της, εμποδιζοντας μας να σταματησουμε. (Αυτο το τελευταιο δεν το σκεφτηκα εγω. Μου το ειπε ο Koehlο μια νυχτα που τον διαβαζα). Απο τοτε συνειδητοποιησα ενα απο τα κρυφα νοηματα της αγαπης και το μοναδικο νοημα της λεξης ‘πρεπει‘. Γιατι αν εφευρεθηκε η λεξη αυτη, εφευρεθηκε για να χωρα μονο σε αυτη την φραση και μονον να κανει δυνατη αυτην την εκφραση. Δεν υπαρχει αλλος λογος για ‘πρεπει‘. Κανενας, μα κανενας. Ολα τα αλλα απλα χρειαζονται, αλλα ποτε δεν πρεπουν. Κι ετσι δεν χρησιποποιησα ποτε ξανα τη λεξη αυτη στη ζωη μου και ουτε προκειται. Ειμαι απολυτος το ξερω, μα ετσι ειναι οι πεποιθησεις. Απολυτες, για να μπορεις να βασιστεις πανω τους με σιγουρια. Και ειναι η δικη μου πεποιθηση και η πηγη της αυτοπεποιθησης μου.

Τωρα αν θα χρειαστει -αντι του πρεπει- να προσεχω, δεν εχω καμια αμφιβολια. Δεν χρειαζεται καθολου. Γιατι μεχρι τωρα δεν προσεχα και συναντηθηκα με τα πιο ομορφα και τα πιο περιεργα πλασματα. Και αν το τιμημα για αυτο ειναι σπασμενα ποδια κι αλλα ατυχηματα, πληγωμενες καρδιες και δακρυα, ας μην προσεχω καθολου. Αλλωστε βαθια μεσα μου το ξερω, θα πεθανω. Οποτε ας πεθανω μεσα στα αιματα κι απο μια ραγισμενη καρδια. Κρακ..

Επικοινωνιακος και πονηρος δεν χρειαζεται να το εξηγησω. Ειναι προφανες.

Αν πιστευω οτι η ζωη μου ειναι χαραγμενη στα χερια μου; Οχι μονο το πιστευω, το ξερω. Η ζωη μου ειναι στα χερια μου..

Advertisements

ζαβιου

Συζητουσα με μια φιλη μου τις προαλλες. Μου ελεγε για τα γκομενικα της. Κατι του τυπου οτι ο γκομενος της αναμεσα σε ολα τα υπολοιπα της ελεγε το εξης: ‘εκλογικευω τα συναισθηματα μου, γιατι ετσι μπορω να ανταπεξελθω καλυτερα.’ Καθισα και σκεφτηκα αν ειναι ποτε αυτο δυνατον! Συλλογιστηκα ως εξης:

Ας υποθεσουμε οτι εγω ειμαι αυτος ο γκομενος και γυρναω και λεω σε μια τυπισσα που γουσταρω οτι ξερεις κατι:

Εγω εκλογικευω τα συναισθηματα μου..

Εγω λοιπον, για τον εαυτο μου (που τωρα πια ειμαι αυτος ο γκομενος) λεγοντας αυτο το πραμα, πιστευω οτι α) ειμαι λογικος, αφου μπορω και εκλογικευω διαφορες καταστασεις και β) οτι οι διαφορες αυτες καταστασεις θα μπορουσαν να ειναι τα συναισθηματα. Εδω θα θεωρησω αξιωματικα οτι τα συναισθηματα ειναι κατι τελειως διαφορετικο απο τη λογικη, γιατι αν ηταν το ιδιο, δεν θα υπηρχε η αναγκη να υπαρχουν δυο διαφορετικες λεξεις για να  περιγραψουν το ιδιο βιωμα (και ποσες αλλες στ’αληθεια διαφορες, αλλα θα μεινω στο προφανες).

Σε αυτην την περιπτωση λοιπον θα ημουν ενας γκομενος που δηλωνε παρανοϊκα πραγματα. Ειμαι δηλαδη ενας λογικος ανθρωπος (αφου μπορω και εκλογικευω, οπως δηλωσα πρωτυτερα) που δηλωνω μη λογικα πραγματα, αφου ταχα μπορω να εκλογικευω συναισθηματα.

Και κανω αναλυση παραπερα στον εαυτο μου, ως γκομενος παντα της φιλης μου.. Περιπτωσεις δυο:

α) λεω αληθεια

β) λεω ψεματα.

α) Αν λεω αληθεια ,ειμαι ενας λογικος ανθρωπος που κανω παρονοϊκες δηλωσεις. Τι σοι λογικος ειμαι τοτε?

β) Αν λεω ψεματα, ειμαι ενας παρανοικος ανθρωπος που κανω λογικες δηλωσεις.  Ειμαι παρανοικος, για αυτο και λεω ψεματα…

Επομενως και στις δυο περιπτωσεις -εγω ως γκομενος της φιλης μου- ειμαι παρανοικος. Δεν ειμαι σε θεση σε καμια περιπτωση απο μονος μου να καταλαβω αν ειμαι λογικος, αρα ποσο μαλλον σε θεση να εκλογικευσω.

Χρειαζομαι τη δικη σου βοηθεια. Να μου πεις εσυ αν ειμαι -ή οχι – λογικος Εσυ, που εισαι εξω απο μενα. Μα αφου εγω ειμαι παρανοικος , δηλαδη μη λογικος, και στις δυο περιπτωσεις, θα χρειαστει να σε εμπιστευω βασιζομενος σε κατι περα απο τη λογικη.

Μηπως περα απο τη λογικη, αυτη η εμπιστοσυνη, ειναι η αγαπη? Ενα συναισθημα… Αυτο που μονο μεσα απο μια παρανοικη λογικη εξηγειται?

Δεν ξερω παλι.. Εγω αξιωματικα λεω μη λογικα πραγματα. Της ειπα οτι χανει το χρονο της.

απαλεψιμοτης

Αλλαζω πλευρο, αλλαζω οπτικη, ολα ιδια μεσα στο δωματιο, σηκωνομαι, το αιμα φευγει απο το κεφαλι μου γρηγορα, τωρα ολα πιο ασπρα, να κατι ενδιαφερον εκει που νομιζα οτι ολα ειναι χρωματιστα, λικνιζομαι ανεπαισθητα, το αιμα επανερχεται απο καπου μεσα μου, ολα χρωματιστα ξανα,ποση ωρα ειμαι εδω; βηματα προς το μπανιο, τα δικα μου; αφηνω το νερο να τρεξει στο προσωπο, χαζευω τις σταγονες να πεφτουν στο λευκο της πορσελανης στο νιπτηρα, πιτσιλω τον καθρεφτη μπροστα μου, περναω τα βρεμμενα χερια μου στα μαλλια μου, αλλαζω τη φορα τους, στραβωνω τη μουρη, ξαναλλαζω τη φορα τους, ξαναστραβωνω τη μουρη, δε γαμιεται, το χαμογελο μου στραβο στον πιτσιλισμενο καθρεφτη, κλεινω το φως, ανοιγω το παραθυρο, παγωνω στον αερα, κλεινω τα ματια, εισπνεω, παγωνω πολυ, κλεινω το παραθυρο, γρηγορα μην προλαβω να δω την αντανακλαση μου στο τζαμι, καθομαι, κοιταω το ταβανι, κοιταω την πορτα, κοιταω το ταβανι ξανα, τι ρωγμες ειναι αυτες στο ταβανι μου! αλλαζω θεση, κοιταω εξω απο το παραθυρο, ωχ η αντανακλαση μου, απο το πρωι την αποφευγω, κοιταω μεσα, ωχ η μοναξια μου, απο τη γεννηση μου την αποφευγω, στριβω τσιγαρο, αναβω τσιγαρο, σβηνω τσιγαρο, κλεινω ματια, ψαχνω μεσα μου, τι εψαχνα; που τα χω βαλει; ανοιγω ματια, τα τσιγαρα μου εδω, το κινητο μου εδω, να θυμηθω να το πεταξω στον απεναντι τοιχο, τηλεοραση δεν εχω, α μουσικη! μουσικη εκεινο το συνεχομενο, γαμησε το, τα βιβλια μου, ζαλιζομαι, γαμησε το και αυτο, το ταβανι μου, οι ρωγμες του, να απο κει θα φυγω, χωραω, ειμαι μικρος, δυσκολευομαι, κλειστοφοβικος, ακυρο, ειμαι ακυρος, δεν υπαρχω, υπηρξα, δεν υπηρξα, δε με νοιαζει, παλευω, με τι; σηκωνω τα χερια ψηλα με απορια, παραδινομαι, που; κλεινω τα ματια, αυτη τη φορα πιεζομαι να μην τα ανοιξω, τι σκατα ψαχνω; σκοταδια, μονοτονα, ολα μαυρα, τι ψαχνω εδω μεσα; μην ανοιγεις τα ματια, ηχοι, αγκιστρωνομαι πανω τους, να πως θα φυγω, καβαλαω ενα ογδοο, περνω φορα στο πενταγραμμο του νου μου, το πενταγραμμο τελειωσε, δεν εχω απογειωθει, ανοιγω τα ματια, κοιταω δεξια, κοιταω αριστερα, ανασηκωνομαι, κι αλλο τσιγαρο, καπνοι, δεν τους ειχα προσεξει πριν, γαλαζιοι, πισσα στο στομα, το κεφαλι μου, που το ειδα τελευταια φορα; που ειναι; σηκωνομαι, βηματα, παλι μπροστα στον καθρεφτη αναποφευχτα, και τοτε θυμαμαι, φοβος σταματαει εκει που ξεκιναει το αναποφευχτο, κοιταω τον καθρεφτη, θυμηθηκα τι ψαχνω, τον εαυτο μου.