8. δαναη

(συνεχεια απο νυχτα εβδομη του εβδομου μηνα)

Σημερα ηταν η σειρα μου να ξεμακρυνω απο τους συντροφους μου. Αφησα το Ενα Ογδοο μονο του να αλωνιζει στο Τσιμεντενιο Δασος και τη Λαιλαπα στη σκια του Φεγγαριου να καταλαγιασει τις εμμονες μου. Η Τριστεσσα, της μοναξιας μου το γερακι, πλαναρε αδιαφορα πανω απο το κεφαλι μου σε σπειροειδεις σχηματισμους. Δεν μου εδινε καμια σημασια.

Απαλλαγμενος απο εμμονες και συναισθηματα, ελευθερος απο μοναξιες και θλιψη, ησυχος και ηρεμος, με μια γυαλαδα στο αριστερο μου ματι, συναντησα ενα Ποταμι και τη Δαναη. Το Ποταμι ηταν ορμητικο και η Δαναη προβληματισμενη.

– Θα θελα να μουν ηρωιδα σε αρχαια τραγωδια, να ερχοταν ενας θεος απο μια μηχανη και να με περνουσε απεναντι. Να ξεπερνουσα ευκολα αυτο το Ποταμι της Καθε Μερας.

– Μα δεν υπαρχουν Θεοι πια, ουτε απο μηχανης, ουτε απο φυσικης. Υπαρχω μονο εγω κι εσυ.

– Ομως εκει που αδυνατει το μυαλο κι η ψυχη να τα φερουν βολτα, μεσολαβει το παραμυθι.

– Ξερεις κατι; Εγω κι εσυ, τωρα δα ειμαστε πραγματικοι κι ενα παραμυθι απο μονο του δεν θα γεφυρωσει το Ποταμι της Καθε Μερας.  Τι βρισκεται στην αλλη οχθη;

– Αν σε αυτη τη μερια βρισκεται η Πραγματικοτητα μου, τοτε στην αλλη βρισκονται τα Παραμυθια μου.

– Οριστε τοτε το λαθος που κανεις. Το λαθος που κανω κι εγω ο ιδιος συχνα και το λαθος που κανουν ολοι οι ανθρωποι. Εισαι πραγματικη και ζητας λυσεις απο ενα παραμυθι και οταν βρεθεις απεναντι θα μολυνεις το Παραμυθι σου με την πραγματικοτητα. Παραμυθιαζομαστε στην πραγματικοτητα μας και γινομαστε τελειως ρεαλιστες στα παραμυθια μας. Πως θα μπορουσες να περασεις απεναντι με αυτον τον τροπο; Πως;

– Δηλαδη μου λες να γινουμε ρεαλιστες στην πραγματικοτητα μας και φαντασιοπληκτικοι στα ονειρα μας;

– Αφου το ηξερες ηδη. Αν τα ονειρα σου εχουν τη μεγιστη φαντασια σου, και φυσικα μπορουν, μιας και ειναι ονειρα και οτιδηποτε ειναι δυνατο σε αυτα, τοτε και η πραγματικοτητα σου θα εχει το μεγιστο της δυναμικης σου.

– Αυτο ειναι λοιπον! Τα ονειρα του νου μου απο τη μια και η δυναμη του κορμιου μου απο την αλλη. Και το Ποταμι της Καθε Μερας μαινομενο αναμεσα τους. Αλλα πως θα περασω απεναντι;

– Τωρα που ξερεις απο που ακριβως ξεκινας και που ακριβως θα ‘θελες να φτασεις, δεν ειναι και τοσο δυσκολο.

– Τι  λειπει ομως;

– Δε λειπει τιποτα. Ξεχνας την καρδια σου. Φκιαξε μια σχεδια με συναισθηματα, ενωσε τα με κομπους πραγματικους και υψωσε ενα πανι απο ονειρα. Οσο πιο φαντασιοπληκτα τα ονειρα σου τοσο πιο μεγαλο το ιστιο, οσο πιο αληθινη η πραγματικοτητα σου τοσο πιο σταθεροι οι κομποι, οσο πιο εντονα τα συναισθηματα σου τοσο πιο τρανη η σχεδια σου.

Κι η Δαναη εφκιαξε μια σχεδια ομορφη, γερη και δυνατη, με ενα ακομα πιο ομορφο πανι.  Φορτωσε τις παρανοιες της και ετοιμαστηκε να περασει απεναντι.

Χαμογελασα κι πηρα το δρομο πισω για τους συντροφους μου. Η Τριστεσσα προσγειωθηκε στον ωμο μου.

Χρειαζομαι ανεμο για να ξεκινησω‘, μου φωναξε καθως εφευγα.

Θα χρειαστε να θυσιασεις μια Ιφιγενεια για αυτο. Ποτε δεν ειπα οτι θα ειναι τοσο ευκολο.

(συνεχιζεται)

τσιμπα με..

dream

Ας σχεδιασω τη μερα μου.

Χμ.. Θα χρειαστω μερικα δεδομενα. Θα παρω, λοιπον, ως δεδομενο τον εαυτο μου και -ας πουμε- τον κοσμο γυρω μου.

Σε αυτα μου τα σχεδια ειναι απαραιτητο να θεωρησω τον εαυτο μου δεδομενο. Να πιστεψω δηλαδη οτι υπαρχω, οτι δεν ειναι η σημερινη μερα ενα ονειρο στο οποιο βλεπω οτι ξυπνησα και μου ‘ρθε να σχεδιασω τη μερα μου. Αυτο βεβαια ειναι πολυ δυσκολο να το ξεχωρισω, γιατι μπερδευομαι. Εχει τυχει πολλες φορες να ονειρευομαι την καθημερινοτητα μου χωρις τις υπερβολες και τις παραξενιες των ονειρων. Να βλεπω για παραδειγμα κατι πολυ ευχαριστο, οπως να κερδιζω λαχεια ή να ερωτευομαι τρελλα και να το βιωνω τελειως σαν να ηταν πραγματικο. Και μετα ξαφνικα κατι να γινεται (να ξυπναω δηλαδη) και να διαπιστωνω οτι ηταν ονειρο. Ή αλλες φορες το αντιθετο να βλεπω οτι με κυνηγανε αληθινοι ανθρωποι και να τρεχω, να ξεφευγω, να αγχονομαι, να το ζω πραγματικα λες και ηταν αυτη η πραγματικη μου ζωη. Οπως φυσικα εχω δει μεσα στον υπνο μου να κοιμαμαι και να ονειρευομαι. Ονειρο μεσα στο ονειρο ,που περιπλεκει ακομα πιο βαθια τα πραγματα και δεν θα βγαλω ακρη ποτε τελικα.

Αυτη μου η μερα μπορει να ειναι ενα ονειρο χωρις εκεινες τις παραξενιες των ονειρων με τερατα, πεταγματα, μαγικες ικανοτητες και λαχεια. Αν τσιμπηθω θα εχει καποια διαφορα; Σιγα. Τι τροπος υπαρχει να καταλαβω αν ειμαι αληθινος σημερα; Δεν υπαρχει.. Οποτε αφου ειμαι το ιδιο αληθινος και το ιδιο φανταστικος σημερα, μπορω να σχεδιασω τη μερα μου ακριβως οπως θα ηθελα να ειναι. Αλλωστε το δικο μου ονειρο ειναι και μαζι η δικη μου πραγματικοτητα!

Θα ξεφορτωθω λοιπον ολες τις μαλακιες απο το μυαλο μου, ολες τις αρνητικες καταστασεις και τα αγχη. Ολα αυτα που με πληγωσαν ή με στεναχωρησαν, δεν τα θελω σημερα. Δεν χρειαζομαι τιποτα πραγματικα απο ολα αυτα. Δεν μου χρειαζονται νευρα, ουτε λυπες, η παραμικρη μαλακια που συνεβη δεν θα με βοηθησει σε τιποτα σημερα.

Θα φορτωθω ενα χαμογελο, τον ανοιξιατικο ηλιο, μια αισιοδοξια, κατι αγαπες για ολα αυτα που θαυμαζω και εκτιμω, λιγη πονηρια, πολυ ενθουσιασμο και θα παρω φορα να βγω εκει εξω να δω πως θα συνεχιστει το ονειρο μου.

Ή στην περιπτωση που ειμαι αληθινος, η πραγματικοτητα μου..