κοκκινο

time-warp-2009_header_imageh1

Μπαινω μεσα. Σκοταδι, καπνοι, κατι κοκκινα φωτα αναβοσβηνουν. Δεν υπαρχει κανεις, δεν υπαρχω ουτε εγω. Στροβιλιζομαι, κατι ψυχες ή κατι φαντασματα. Σκιες. Φυγανε κι αυτες. Δεν υπαρχω.

Εικονες, σκεψεις και αισθηματα. Ανεμοστροβιλοι και φωτιες. Ζεσταινομαι, ιδρωνω, εξαυλωνομαι. Αιωρουμαι και μετα συμπυκνωνομαι. Αποσταγμα να τρεχω στα τοιχωματα του σκοταδιου. Κατι σταζει. Κατι κοκκινα φωτα αναβοσβηνουν. Εχω χαθει. Που βρισκομαι;

Κολαση. Δεν τρομαζω ουτε ενα δευτερο του λεπτου. Απολαμβανω. Το κεφαλι μου σε αλλο σημειο, πιο περα το σωμα μου, παρα ‘κει η καρδια μου πεταμενη. Διασκορπιστηκα, επεσε ολη η μουσικη πανω μου και σκεδασε το σωμα μου. Το κεφαλι μου ανοιγμενο, χερια ποδια σπασμενα, παρα ‘κει η καρδια μου πεταμενη.

Ειμαι χαμενος. Που μπαινει το κεφαλι; Που η καρδια; Τα βαζω τυχαια, οπου τυχει. Τσαλαπατημενα κι αμορφα ειναι, μια χαρα ταιριαζουν οπουδηποτε. Να ‘μαι!  Οριστε, υπαρχω…

Ανοιξαν ολες οι πληγες της ψυχης μου και τρεχουν αιματα ταυτοχρονα. Ποταμια, φωτα, ματια, φωτιες, σωματα, σκιες..

Επιπλεω στα κοκκινα κατακαθια της ψυχης μου, υπτια.

Advertisements

2. κυνηγι

1234684577445_7494054925215215

(συνεχεια απο παραμυθια)

Η εαρινη ισημερια σηματοδοτησε την αρχη του κυνηγιου μου. Φροντιζω παντα οι κοσμικες συνθηκες να μου δινουν ενα φαινομενικο -τουλαχιστον- πλεονεκτημα. Ασπρα τετραγωνα λουσμενα στο φως για να συλλογιζομαι και μαυρα τετραγωνα πηχτα σε νυχτα για να εξαπολυω τις σκοτεινες μου δυναμεις.  Θα σκεφτω την αναλογια στο δρομο.

Θα χρειαστω το Ενα Ογδοο, το ατιθασο μου αλογο, που ποτε δεν χανει ευκαιρια να με ταξιδευει σε παραξενα κυνηγια. Το αλογο μου ειναι  ιδιαιτερο. Αρεσκεται να πιστευει οτι καποιος μακρινος -μονοκερος ισχυριζεται- προγονος του το φορτωσε μαγικα γονιδια. Δε χορταινει να μου διηγειται τις περιπετειες του, τοτε, πριν με συναντησει. Δε χορταινω να το ακουω. Οδηγω το Ενα Ογδοο με ματια κλειστα, γραπομενος απο τη μαυρη του χαιτη, μα στην πραγματικοτητα  το Ενα Ογδοο ειναι που με οδηγει. Καμια φορα, αστειευομενος, κανω πως δεν το παραδεχομαι, αλλα και οι δυο μας ξερουμε την αληθεια.

Μαζι μου θα ερθει και η Λαιλαψ, το πιστο μου κυνηγοσκυλο. Η Λαιλαπα ειναι το πιο γρηγορο σκυλι του ουρανου και τις ανοιξιατικες νυχτες  παιζει με τον Ωριωνα στα σκοταδια του συμπαντος. Τη χρειαζομαι, γιατι ο μυθος της λεει, πως δεν της ξεφευγει ποτε κανενα θηραμα. Αλλα αυτη ειναι μια ιστορια που θα διηγηθω μια αλλη φορα… Η Λαιλαπα ειναι τοση επιμονη και εμμονη οσο οι σκεψεις μου. Την οδηγουν οι εμμονες μου.

Το θηραμα μου ειναι ενα μυθικο πλασμα. Η αλεπου του Μικρου Πριγκηπα. Το ξανθωπο της τριχωμα ασκησε μια ανισορροπη γοητεια πανω μου χτες βραδυ. Προκαλεσε το νου μου με τις πονηραδες της και παιχνιδισε με τις σαρκικες εμμονες μου. Σαν να με ξυπνησε απο τη ναρκη του χειμωνα, κυκλογυρισε στα ποδια μου, με αγγιξε με την αισθησιακη ουρα της. Με πλησιασε κι εφυγε και με πλησιασε ξανα. Παιζει μαζι μου! Το νιωθω και το ξερω. Χτυπησε την ερωτικη χορδη στο χερι μου κι απομακρυνθηκε γελωντας.

-Τι θες; Τη γουνα μου να τη στρωσεις μπροστα στο τζακι;

-Εσενα θελωωωω! Κι ελπιζω να μην ειναι αυτος ο μονος    τροπος για να σε ‘χω.

Το παιχνιδι στηθηκε. Εξαπολυομαι. Θηρευτες. Θηραματα. Θυτες. Θυματα. Εναλλασομενα ρευματα…

(συνεχιζεται)

κιτρινο και καφε

giraffe_4

Το αγαπημενο μου ζωο ειναι η καμηλοπαρδαλη. Εχει κιτρινο χρωμα με καφε και ειναι πολυ ψηλη. Εχει πολυ ψηλα ποδια και εναν πολυ ψηλο λαιμο, για να φτανει και να τρωει τα φυλλα απο τα ψηλα δεντρα. Η καμηλοπαρδαλη εχει και μια μεγαλη γλωσσα και μια φορα ειχα δει να μασαει πολυ αστεια και να γλυφει τα αφτια της.

Θα ηθελα να εχω μια καμηλοπαρδαλη στην αυλη μου και καθε πρωι που παω στο σχολειο μου να την ταιζω και να τη χαιδευω. Οταν γυρναω, να την ταιζω παλι και να ανεβαινω στην  πλατη της με μια ξυλινη σκαλα και να βλεπω μαζι της τον κοσμο απο ψηλα. Το βραδυ θα την εβαζα να κοιμαται εξω απο το παραθυρο μου και θα την προσεχα να μην την κλεψουν. Θα την αγαπουσα πολυ και μια μερα θα πηγαιναμε παρεα στην Αφρικη.

Για την καμηλοπαρδαλη νιωθω υπεροχα!

Για μενα δεν ειμαι τοσο σιγουρος..